่านางถึงห้องอุ่นตะวันออกแล้วกลับไม่เข้าไป แต่อ้อมห้องอุ่นตะวันออกไปยังตำหนักชินอันที่อยู่ใกล้ประตูซุ่นเจิน
นางยืนมองประตูซุ่นเจินอยู่หลังต้นไม้โบราณข้างๆ ตำหนักชินอัน
ไม่นานนัก คนสกุลฟางก็พานางในสองคนเดินเข้ามา
นางสวมเสื้อคลุมผ้าไหมสองชั้นทอลายคนโทและองุ่นสีน้ำเงินเข้ม กลัดกระดุมถักทรงผีผาตั้งแต่คางจรดเอว แขนเสื้อเรียว ชายกระโปรงกว้าง มาด้วยท่าทางอ่อนช้อยงดงาม เหมือนผู้หญิงท้องที่ไหนกัน
เจียงเซี่ยนนึกถึงตอนที่จ้าวอี้อุ้มจ้าวสี่มาให้นางดู เห็นได้ชัดว่าอายุสามเดือนแล้ว ทว่ากลับไม่มีแม้แต่แรงดูดนมเหมือนแมว นางก็หัวเราะเยาะในใจ
คนสกุลฟางใช้ความคิดไปไม่น้อยเลยทีเดียว เพื่อปิดบังเรื่องที่นางตั้งครรภ์
นางคงกลัวเด็กตัวใหญ่เกินไปจนปิดบังไม่ได้ เลยไม่กล้ากินมากนัก
ไม่งั้นจ้าวสี่ก็ไม่มีทางที่จะตัวเล็กขนาดนั้นเช่นกัน
เจียงเซี่ยนเข้าใจมาโดยตลอดว่าเป็นเพราะเซียวหรงเหนียงรูปร่างผอมแห้ง
เจียงเซี่ยนยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ มองคนสกุลฟางค่อยๆ เดินห่างออกไป
มีนางในตามมาทางด้านหลังนางอย่างเหนื่อยจนหอบ “แม่นม แม่นม ค่อยๆ เดินเจ้าค่ะ” คนสกุลฟางหยุดฝีเท้า
นางในคนนั้นอาจจะคิดไม่ถึงว่านางจะหยุดอย่างกะทันหัน จึงตั้งตัวไม่ทันจนชนอกคนสกุลฟาง
นางในสองคนที่อยู่ข้างหลัง คนหนึ่งไปผลักนางในที่ตามเข้ามาทางด้านหลังนางออก ส่วนอีกคนก็ไปพยุงคนสกุลฟางเอาไว้
ทว่าถึงจะเป็นเช่นนี้ นางก็ยังถูกชนจนหงายหลังอยู่ด
