ตอนที่หลี่เชียนลงจากรถม้านั้นบนหน้าไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย ทำให้หญิงรับใช้ที่เจอเขาระหว่างทางต่างก็ประหม่า ตอนที่คารวะเขาจึงนอบน้อมมากขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย
เซี่ยหยวนซีก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาทำหน้าไม่สบอารมณ์ตามหลี่เชียนเข้าไปในห้องหนังสือ รอปิงเหอยกชากับของว่างเข้ามาก็ไล่คนรับใช้ออกไปแล้วปิดประตู
“เกิดอะไรขึ้นขอรับ?” เขาเอ่ยอย่างกังวล “ข้าเห็นพวกท่านไม่ได้ไปฝ่ายซักล้าง แต่กลับไปตรอกใต้เท้าเจิ้งแทน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ?”
ก่อนที่หลี่เชียนจะไปเจอเจียงเซี่ยนก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ จึงแน่นอนว่าต้องเหลือทางหนีทีไล่ไว้
เซี่ยหยวนซีเป็นทางหนีทีไล่ของเขา ดังนั้นเขากับเจียงเซี่ยนทำอะไรไปบ้าง อีกฝ่ายก็รู้ดี ทว่าไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบาง
หลี่เชียนยิ้มไม่ออกอีกแล้ว เขาไปห้องลับที่ชั้นลอยของห้องหนังสือกับเซี่ยหยวนซี และเอ่ยเสียงเบาว่า “หากเดาไม่ผิด ฝ่าบาทคิดจะลอบวางแผนว่าราชการด้วยพระองค์เอง และอาจจะเป็นช่วงวันเฉลิมพระชนมพรรษาของเฉาไทเฮา…”
เซี่ยหยวนซีตกใจจนหน้าซีดเผือด
ตระกูลหลี่เพิ่งจะแสดงความจงรักภักดีต่อเฉาไทเฮาไปเอง
หากเฉาไทเฮาสูญเสียอำนาจ จากนี้ไปตระกูลหลี่อาจจะไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีกแล้ว หากฮ่องเต้สูญเสียอำนาจ…เว้นแต่ว่าเฉาไทเฮาจะตัดสินใจฆ่าลูกชายของตนเองได้อย่างเด็ดขาด และตั้งฮ่องเต้ที่ยังเยาว์วัยขึ้นมาใหม่ ไม่อย่างนั้นตระกูลหลี่ที่เป็นผู้ติดตามเฉาไทเฮาก็ต้องถูกคิดบัญชีสักวัน
ไม่ว่า
