เจียงเซี่ยนกลับถึงวังฉือหนิง เพิ่งจะเลยยามเว่ย[1]ไปหนึ่งเค่อ
นางเหมือนกับหลี่เชียน บนหน้าไม่มีรอยยิ้มแม้แต่นิดเดียว
นางในและขันทีเห็นนางก็ยืนชิดกำแพงและย่อตัวคารวะมาแต่ไกล
นางเดินผ่านไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ กลับไปยังตำหนักตงซาน
ฉิงเค่อที่ได้ข่าวแล้วกลัวจะเจอคนที่รับใช้ข้างกายไทฮองไทเฮา จึงไม่กล้าไปรับถึงหน้าประตูใหญ่ และยืนเงยหน้ารออยู่บนบันไดของตำหนักตงซานอย่างร้อนใจ
พอเห็นเจียงเซี่ยน นางก็รีบพาเหล่านางในเข้าไปหา
เจียงเซี่ยนถามนาง “จ่างจูกลับมาหรือยัง?”
ฉิงเค่อคารวะนาง พลางเอ่ยเสียงเบาว่า “ยังเจ้าค่ะ แต่ตอนเที่ยงแม่นมเมิ่งมา ข้าบอกว่าท่านกับท่านหญิงแอบไปเล่นที่วังเฉียนชิงแล้ว นางก็สั่งให้ข้ากับหลิ่วเหมยเขียนตัวอักษรใหญ่คนละยี่สิบหน้า แล้วก็บอกว่าหากท่านกับท่านหญิงเจอไทฮองไทเฮาก็บอกไปว่าเขียนตัวอักษรใหญ่อยู่ในห้อง”
เจียงเซี่ยนพยักหน้าอย่างเหม่อลอย และกระซิบสั่งข้างหูฉิงเค่ออยู่นานมาก
ตอนแรกฉิงเค่อสายตาลนลานและนิ่งอึ้งไปเหมือนตกใจ ตอนหลังก็ค่อยๆ สงบสติได้ในขณะที่เจียงเซี่ยนเอ่ยเสียงเบามาก และพยักหน้าด้วยสีหน้านอบน้อมอย่างมาก พลางเอ่ยว่า “เจ้าค่ะ” แล้วให้คนไปเชิญไป่เจี๋ยมาช่วยเจียงเซี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนตนเองก็พานางในออกจากตำหนักตงซานไปสองคน
เจียงเซี่ยนสีหน้าผ่อนคลายเล็กน้อย นางหวีผมใหม่ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็ดื่มชาร้อนถ้วยหนึ่ง พอคิดทบทวนว่าสมควรแก่เวลาแล้ว ถึงไปห้องอุ่นตะวันออก
ทว
