เจียงเซี่ยนระเบิดอารมณ์ออกไปรอบหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเตะหลี่เชียนไปสองทีแล้ว นางก็อารมณ์ดีขึ้นมาก และถึงพบว่าผู้หญิงคนที่มาตอบหลี่เชียนนั้นไม่รู้ว่าหายไปจากในห้องตั้งแต่ตอนไหนแล้ว
หลี่เชียนเชี่ยวชาญเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้คนที่อยู่ด้วยสบายใจเสมอ
เจียงเซี่ยนพึมพำอยู่ในใจ แล้วหันตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือที่อยู่ข้างๆ และสั่งหลี่เชียน “ชา!”
แล้วล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตา พลางคิดว่าล้างหน้าและหวีผมที่นี่ไม่ได้ อีกเดี๋ยวนางเดินออกไปก็ไม่รู้ว่าจะทำให้คนอื่นรู้ว่านางร้องไห้มาหรือเปล่า…
แต่หลี่เชียนกลับตกใจกับน้ำเสียงที่ทรงพลังของเจียงเซี่ยนมาก เขาอยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเห็นเจียงเซี่ยนกำลังเช็ดน้ำตาบนหน้าอยู่ และหางตายังคงแดงมาก ก็ใจอ่อนอีกครั้ง
ถึงอย่างไรตนเองก็อายุมากกว่าเจียงเซี่ยนสี่ห้าปี เมื่อครู่ทำให้เด็กสาวอย่างนางน้อยใจไปแล้วก็อย่าคิดเล็กคิดน้อยกับนางด้วยเรื่องเล็กน้อยพวกนี้เลย…ดังนั้นเขาจึงไปรินชาถ้วยใหม่และวางไว้ใกล้มือของเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนจัดเสื้อด้านหน้าให้เรียบร้อย และดื่มชาหลายอึกให้คอชุ่มชื้น อารมณ์ก็เย็นลงแล้วเช่นกัน ถึงได้เอ่ยกับหลี่เชียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามตนเองว่า “คุณชายหลี่ เมื่อครู่ขอบใจเจ้ามาก! ข้าอารมณ์ไม่ค่อยดี อย่างไรก็ขอให้เจ้าอภัยให้ด้วย”
นางอธิบายอย่างไม่ใส่ใจนัก และไม่คิดที่จะยอมรับผิดและขอโทษแม้แต่นิดเดียว
หลี่เชียนอยากก้มลงไปดูขากางเกงสีขาวราว
