์เหมือนเด็กอยู่เลย!
เขาอยู่ในความมืดนานเกินไปแล้ว พอเห็นใครก็คาดเดาเจตนาร้ายๆ ก่อน
หลี่เชียนหาข้ออ้างให้เจียงเซี่ยน
และสังเกตเห็นว่าเจียงเซี่ยนที่เขาจ้องตาไม่กระพริบนั้นนึกว่าเมื่อครู่เขาตบหัวแล้วลูบหลังนาง จึงอดที่จะเม้มปากไม่ได้
ช่างเถอะ เรื่องในอดีตหลี่เชียนก็ไม่รู้เช่นกัน
นางยึดติดเช่นนี้ก็ใจแคบเกินไปหน่อยแล้วเช่นกัน
ฮ่องเต้สืบทอดบัลลังก์ตั้งแต่อายุยังน้อย ผู้คนพากันหวาดระแวงและเป็นกังวล ใครจะไม่อยากจัดการ?
นางเป็นไทเฮา เขาเป็นอ๋องต่างแซ่ที่ปกครองตามการแบ่งดินแดน เดิมทีทั้งสองคนก็เป็นศัตรูกัน เขาหลอกนาง แต่นางกลับเชื่อ พูดไปพูดมา ก็เป็นเพราะนางไม่มีความสามารถในการแยกแยะคนเท่านั้นเอง
เจียงเซี่ยนปลอบใจตนเอง ทว่าไม่รู้ทำไมนางยังคงรู้สึกไม่สบายใจ
เพียงแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะไปคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องพวกนี้
หลี่เชียนฉลาดมาโดยตลอด ไม่นานก็น่าจะเข้าใจสถานะของเขา และนางยังจำเป็นต้องให้เขาช่วยนางต่อไป เรื่องบางเรื่องก็เปิดใจคุยกันอย่างตรงไปตรงมาให้ชัดเจนเลยจะดีกว่า
นางเก็บกักความไม่พอใจไว้ที่ก้นบึ้งของหัวใจ และเอ่ยกับหลี่เชียนว่า “คุณชายหลี่ ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้บอกความจริงกับเจ้า เพราะกลัวว่าเจ้าจะกังวลระหว่างทาง ความจริงแล้วเดิมทีข้าคิดจะให้ซื่อจื่อชินเอินป๋อพี่ชายของข้ามากับข้า แต่หลายวันนี้เขาไปกินเจที่ศาลเจ้าเป็นเพื่อนท่านป้าของข้า ข้ารอจนใจร้อน ถึงได้ลากเจ้ามาช่วย แต่เจ้าอย่าเข้าใจ
