ผิดว่าข้ากำลังทำร้ายเจ้าอยู่อย่างเด็ดขาด ด้วยความฉลาดของคุณชาย เรื่องบางเรื่องกลับไปลองคิดดูก็เข้าใจแล้ว ครั้งนี้เจ้าช่วยข้า อันที่จริงก็ช่วยตัวเจ้าเองกับตระกูลหลี่ด้วย”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างจริงใจและตรงไปตรงมา
หลี่เชียนเลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อในสิ่งที่นางพูด
เจียงเซี่ยนก็ไม่คิดเช่นกันว่าหลี่เชียนจะฉลาดถึงขั้นที่ตนเองเอ่ยอย่างมีลับลมคมในเพียงไม่กี่คำ เขาก็เข้าใจได้ นางจึงเปลี่ยนไปเอ่ยเรื่องอื่นว่า “คุณชายหลี่ ข้าอยากเห็นผู้หญิงคนนั้น เจ้ามีวิธีอะไรดีๆ หรือไม่?”
หลี่เชียนฝืนยิ้มอยู่ในใจ
เหตุใดนางถึงยังไม่ยอมเลิกรา?
ต้องเห็นผู้หญิงคนนั้นด้วยตาตนเองให้ได้ถึงจะเลิกรางั้นหรือ?
หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยไปว่า “ท่านหญิงมีความคิดอย่างไรหรือ?”
เจียงเซี่ยนเอ่ย “ข้าว่าไม่อย่างนั้นก็วางเพลิงที่เรือนด้านหลังของพวกเขา ทำให้คนในบ้านตกใจและออกมา ไม่อย่างนั้นก็หาคนช่วยมาแสร้งทำเป็นจับชู้ บุกไปถึงที่ตรงๆ…ในบ้านหลังนั้นมีคนอาศัยอยู่แค่ไม่กี่คน ขอเพียงควบคุมองครักษ์พวกนั้นได้ คนอื่นก็ไม่จำเป็นต้องกลัว”
ยังจะวางเพลิง หากไหม้ลามไปบ้านข้างๆ แล้วดึงดูดคนของกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครมาจะจบอย่างไร?
หลี่เชียนเงียบ นานมากทีเดียวกว่าจะเอ่ยว่า “ท่านคิดว่าองครักษ์สี่คนนั้นควบคุมง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ?”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็เอ่ยอย่างแปลกใจว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าก็มีองครักษ์ของตนเองตั้งนานแล้ว และไม่จำเป็นต้องอาศัยพ่
