หลวงของพวกเจ้าเลยใช่หรือไม่ และต่อให้รู้เรื่องพวกนี้แล้วก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้อยู่ดี พวกเจ้าอยากฆ่าปิดปากก็ฆ่าปิดปาก อยากต่อว่าก็ต่อว่า…”
ชะตากรรมอยู่ในกำมือของคนอื่น จะเป็นหรือตายก็อยู่ในกำมือของคนอื่น ตระกูลหลี่ดิ้นรนอย่างยากลำบากมาตลอดหลายปีนี้ ก็เพราะอยากหลุดพ้นจากชะตากรรมแบบนี้ไม่ใช่หรือ?
มือของหลี่เชียนแรงมหาศาล เขาบีบแขนเจียงเซี่ยนจนรู้สึกเจ็บ
เจียงเซี่ยนหันกลับมา สีหน้าที่หม่นหมองของหลี่เชียนและเรื่องในอดีตที่เก็บไว้ในก้นบึ้งของหัวใจทำให้นางเหมือนกลับไปยังอดีต ความคิดฟุ้งซ่าน
นางจ้องหลี่เชียนอย่างดุร้าย “เจ้ามีสิทธิอะไรมาว่าข้า? เจ้าก็ไม่ใช่คนดีอะไรนักเช่นกัน!”
นัยน์ตากลมโตของเจียงเซี่ยนเหมือนมีปรอทสีดำอยู่สองลูก หางตาที่ชี้ขึ้นเล็กน้อยปรากฏสีแดงอย่างเบาบางด้วยความโกรธ เหมือนร่องรอยที่ผ่านการร้องไห้มา แล้วก็เหมือนสิ่งที่เหลือมาจากไฟอันร้อนแรง ยิงหน้าอกของหลี่เชียนอย่างรุนแรง และประทับอยู่ในใจเขา ทำให้เขาเจ็บปวด
เขาอดที่จะกุมหน้าอกไม่ได้
ความเจ็บปวดลุกลามจากหน้าอกไปยังทั่วร่าง
เจียงเซี่ยนสะบัดมือของเขาออก
นางอยากไปเห็นคนสกุลฟางด้วยตาของตนเอง
ก็เหมือนกับชาติก่อน
คนอื่นบอกว่าคนสกุลฟางกับจ้าวอี้มั่วกัน และนางไม่เชื่อ
นางคิดว่าในเมื่อจ้าวอี้ชอบเซียวหรงเหนียง แถมยังมีลูกกับเซียวหรงเหนียง จะไปยุ่งกับคนสกุลฟางได้อย่างไร? ต้องมีคนเห็นคนสกุลฟางแล้วขัดหูขัดตา จึงอยากยืมมือนางกำจัดคนสกุลฟา
