กจบเรื่องนี้ ทุกครั้งที่หลี่เชียนนึกถึงก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นตนเองถึงได้ขัดขวางเจียงเซี่ยนอย่างแน่วแน่ขนาดนั้น และยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้จู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปปิดตาของเจียงเซี่ยนไว้ “ข้าช่วยเจ้า! พวกเรามาคิดหาทางด้วยกัน! ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ข้าก็จะช่วยเจ้ากำจัดนาง เจ้าไม่ต้องลงมือเอง ไม่ต้องก่อเรื่อง!”
เจียงเซี่ยนไม่ขยับและยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายเหมือนกับแข็งไปแล้ว
หลี่เชียนรู้สึกเสียใจมากอย่างบอกไม่ถูก
เขาเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนที่แม้แต่ตนเองก็คิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่า “เจ้าวางใจ ข้าก็มีองครักษ์และผู้ช่วยของตนเองตั้งนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องรบกวนท่านพ่อก็สามารถทำเรื่องที่ตนเองอยากทำได้ ข้ารับรองว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย โดยไม่ให้ใครรู้ทั้งนั้น และจะไม่ให้ใครโยงใยไปถึงเจ้าได้…”
“เจ้าคนสารเลว!” เจียงเซี่ยนก็ทนไม่ไหวอีกแล้วเช่นกัน จึงร้องไห้พลางเตะหลี่เชียนไปหนึ่งที
เจ้าคนสารเลวนี่ก็เป็นเช่นนี้เสมอ ตบหัวแล้วลูบหลังนาง
นางเกลียดเขาจะตายอยู่แล้ว
และแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าประโยคไหนเขาพูดจริง ประโยคไหนโกหก
เห็นเจียงเซี่ยนทั้งร้องไห้และเตะเขา หลี่เชียนก็เหมือนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่รู้เลยว่าคำพูดไหนของตนเองไปยั่วโมโหนางกันแน่ แล้วก็ไม่รู้เช่นกันว่าเรื่องราวดำเนินมาจนกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร แต่สัญชาตญาณของเขากลับทำให้เขารู้ว่า หากเวลานี้เขากล้าพูดจามั่วซั่วสักคำ เขาก็อย่าได้คิดที่จะเห็นเจี
