สายตาที่หลี่เชียนมองเจียงเซี่ยนเริ่มมีความลุ่มลึกขึ้นมาเล็กน้อยแล้วจริงๆ
แต่เจียงเซี่ยนก็เหมือนไม่รู้สึกถึงความแตกต่างของหลี่เชียน นางนั่งอย่างเรียบร้อยอยู่ตรงนั้น ผิวพรรณละเอียดเกลี้ยงเกลา สายตาใสแจ๋ว สีหน้าสุขุมเยือกเย็น น่าเกรงขามและน่าเคารพ
หลี่เชียนมองอยู่ ความคิดก็เบนไปที่เรื่องอื่นทันที
นางอายุน้อยขนาดนี้ก็แสดงพลังออกมาเช่นนี้ พอร่างกายของนางเติบโตมากขึ้นแล้ว ไม่รู้จะหน้าตาเป็นอย่างไร
โดยเฉพาะอย่างยิ่งจมูกที่สูงโด่งและสวยงามของนางนั้น ทำให้ใบหน้าที่เดิมทีเพียงแค่สวยงามของนางกลายเป็นฉายความสง่าผ่าเผยออกมาเล็กน้อย และหน้าตาที่ธรรมดาก็กลายเป็นหน้าตาดีมากแล้ว
ไม่รู้ว่าจมูกนี้เหมือนใคร?
จ้าวอี้?
จมูกของเขาก็โด่งเหมือนกัน ทว่าเพียงแค่สวยงาม
ไทฮองไทเฮา?
ถึงแม้เวลาจะล่วงเลยไปแล้ว แต่ก็มองความสวยออก
จมูกของหวังจ้านเหมือนไทฮองไทเฮา
งั้นก็เหมือนคนของตระกูลเจียงแล้ว
น่าเสียดายครั้งที่แล้วตอนที่เจอเจิ้นกั๋วกงไม่ได้ตั้งใจมอง เจียงลวี่ก็ไม่รู้ว่าไปไหนเสียแล้ว…
เขาเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น แต่เจียงเซี่ยนกลับสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางโกรธเป็นอย่างมาก
นางคิดถึงชาติก่อนทุกครั้งที่ตนเองปรึกษาเรื่องใหญ่ในราชสำนักกับเขา เขาก็วางท่าแบบนี้…ไม่พูดอะไรนานมาก พอพูดออกมาก็เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับหัวข้อสนทนา แล้วถึงจะอ้อมไปยังหัวข้อสนทนาที่จะพูดอีกครั้ง เขาก็พูดจานอกเรื่องไปหมด ทั้งสองคนจำเป็นต้องปรึกษาและต
