่ยนค่อยๆ ดื่มสองสามอึกแล้วเอ่ยว่า “ฝ่ายซักล้างนั้น ข้าคิดว่าพวกเราไม่ต้องไปแล้ว เสียเวลาเกินไป หากเจ้ามีเสื้อคลุมนกยูงไหมทองที่ต้องเอาไปปะชุนจริง ที่ข้ามีป้ายคำสั่งอยู่อันหนึ่ง เจ้าสั่งให้ใครเอาไปก็ได้ คิดว่าอย่างไรหลิวชิงหมิงก็ต้องไว้หน้าอย่างแน่นอน ส่วนข้านั้น จริงๆ แล้วที่ตามเจ้าออกมาเพราะมีเรื่องหนึ่งอยากให้เจ้าช่วย”
หลี่เชียนคิดว่าคนที่เรียกว่าเพื่อนต้องเคยทำเรื่องชั่วด้วยกัน เคยเห็นด้านที่แย่ที่สุดของทั้งสองฝ่ายและยังสามารถช่วยเหลือกันได้
แน่นอนว่าเขารีบตอบตกลง “ท่านหญิงสั่งมาได้เลย ขอเพียงข้าสามารถช่วยเหลือได้ ตายหมื่นครั้งก็ไม่ปฏิเสธ”
ตายหมื่นครั้งก็ไม่ปฏิเสธเสียด้วย!
เกรงว่าพอเขารู้ความจริงแล้วตอนหลังจะเสียใจเจียนตาย
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และเอ่ยว่า “เจ้าคุ้นเคยกับพื้นที่ของเมืองหลวงหรือไม่?”
“ไม่ค่อยคุ้นขอรับ” หลี่เชียนไม่รู้ว่าทำไมนางถึงถามเช่นนี้ ทว่าหากนางถามก็ต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องที่นางจะขอร้องอย่างแน่นอน เขาครุ่นคิด สุดท้ายก็ยังตัดสินใจพูดความจริง
“ตรอกใต้เท้าเจิ้ง เคยได้ยินหรือไม่?” เจียงเซี่ยนรู้ว่าเขาจะต้องตกปากรับคำอย่างแน่นอน
เขาคนนี้มีปณิธานอันแรงกล้าที่จะมุ่งไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญและไร้ความเกรงกลัว ถึงตอนที่นางถามเขา เขาจะไม่รู้ ตอนที่นางจะไป เขาก็จะคิดหาทางสอบถามให้ได้ว่าไปอย่างไร
“รู้จักขอรับ” หลี่เชียนเอ่ยอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวอย่างที่คิดจริงๆ “เหมื
