เจ้าคนสารเลวนี่คิดจะทำอะไร?
เจียงเซี่ยนจ้องหลี่เชียนอย่างเย็นชา
นกยูงไหมทองนะ!
ตอนนี้นกยูงไหมทองเป็นของไร้ค่าไปทั่วทุกที่แล้วงั้นหรือ?
ยังเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างอีก
อยากบอกว่าตัวเขาเองรู้ความผิดปกติของนางแล้วหรือ? แถมยังคิดจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างข่มขู่นางด้วย?
ไม่ว่าเป็นจะอย่างแรกหรืออย่างหลัง นางก็จะไม่รับทั้งนั้น!
เจียงเซี่ยนยืดหลังตรง
แต่ไป๋ซู่กลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของเจียงเซี่ยนแต่อย่างใด นางได้ยินแล้วก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน จำเป็นต้องรบกวนให้ซื่อจื่อชินเอินป๋อไปบอกด้วย เดี๋ยวข้าให้นางในข้างกายข้าไปให้เจ้าก็ได้” แล้วถาม “เจ้าได้นำเสื้อคลุมมาด้วยหรือไม่?”
หลี่เชียนรีบคารวะไป๋ซู่ “ขอบคุณท่านหญิงมาก ขอบคุณท่านหญิงมาก ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่มั่นใจว่าซื่อจื่อชินเอินป๋อจะเห็นแก่ข้าเหมือนกัน จึงไม่ได้นำเสื้อคลุมมาด้วย แต่พรุ่งนี้ข้าหยุด หากท่านหญิงสะดวก ข้าจะส่งรถม้าไปรับแม่นมที่อยู่ข้างกายท่านไป ท่านว่าดีหรือไม่?”
ความซาบซึ้งระบายอยู่เต็มหน้าเขา เขาลุกขึ้นแล้วก็คารวะเจียงเซี่ยน พลางเอ่ยว่า “ขอบคุณท่านหญิงมาก”
สีหน้านั้นอยากให้จริงใจแค่ไหนก็จริงใจเท่านั้น น้ำเสียงนั้นอยากให้นอบน้อมแค่ไหนก็นอบน้อมเท่านั้น
เจียงเซี่ยนเบ้มุมปาก
เจ้าเสแสร้งกับข้าไปเถอะ!
ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะเสแสร้งไปได้สักกี่น้ำ?
ชาติก่อนข้าโง่เอง จึงถูกเจ้าหลอก ทว่าชาตินี้เจ้าเลิกคิดที่จะหลอกข้าอีกคร
