ั้งไปได้เลย
เจ้าอยากหลอกใครก็ไปหลอกคนนั้น!
เจียงเซี่ยนหันตัวแล้วไปทางวังฉือหนิง
หลี่เชียนตะโกนใส่นางอยู่ข้างหลังนางว่า “ท่านหญิง พรุ่งนี้ข้าเอาขนมกุหลาบของศาลเจ้ากูเส่ามาให้ท่านดีหรือไม่?”
เจียงเซี่ยนหยุดฝีเท้า หลับตาลง
ภาพในชาติก่อนที่หลี่เชียนถือดาบที่เลือดยังหยดอยู่ คุกเข่าอยู่ตรงหน้านาง และบังคับให้นางแต่งตั้งเขาเป็นโหวปรากฏขึ้นในความทรงจำของนางอีกครั้ง
นางค่อยๆ หันตัวไป นัยน์ตากลมโตที่สดใสเบิกโต หางตางอนขึ้นเล็กน้อย ในความเอาแต่ใจปนความเย่อหยิ่งอยู่อย่างเบาบาง
“พรุ่งนี้เจ้าจะไปฝ่ายซักล้างหรือ?” เจียงเซี่ยนเอ่ย “ข้ายังไม่เคยไปเลย ไม่รู้ว่าที่นั่นสนุกหรือไม่? ข้าคิดว่าพรุ่งนี้จะตามเจ้าไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อยเป็นอย่างไร?”
หลี่เชียนสูดหายใจเข้าลึก
ในที่สุดเรื่องนี้ก็สำเร็จแล้ว
“ข้าก็ไม่เคยไปเหมือนกัน” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มสดใสและสว่างไสวเหมือนเช่นเคย “หากมีท่านหญิงไปเป็นเพื่อน ต้องสนุกมากอย่างแน่นอน”
“งั้นก็ตกลงตามนี้แล้วกัน!” เจียงเซี่ยนก็ยิ้มเหมือนกัน ยิ้มอย่างไร้เดียงสา
ทว่าไป๋ซู่ที่สนิทกับนางกลับรู้สึกผิดปกติ
นางรั้งเจียงเซี่ยนไว้ และกระซิบข้างหูนางว่า “เป่าหนิง พวกเราออกจากวังตามใจชอบไม่ได้ หากถูกคนล่วงเกินจะทำอย่างไร? ไทฮองไทเฮาไม่มีทางยอม”
“วางใจเถอะ!” เจียงเซี่ยนตอบ แต่นัยน์ตากลับจ้องอยู่ที่หลี่เชียน และเอ่ยว่า “ทูลไทฮองไทเฮาว่าพวกเราอยากตามฝ่าบาทไปเที่ยวที่ภูเขาวั่นโซ
