างสบายใจ และชมว่าจ้าวอี้คิดละเอียดรอบคอบไม่หยุด
จ้าวอี้หัวเราะเล็กน้อย และถามเจียงเซี่ยน “ขนมถั่วแดงที่เฉาเซวียนส่งมาอร่อยหรือไม่?”
ในใจของเจียงเซี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยไปว่า “ไม่รู้” “ไม่ได้กิน! ให้คนอื่นไปแล้ว!”
จ้าวอี้ยิ้มอย่างดีใจมากขึ้น
ไทฮองไทเฮารั้งจ้าวอี้ไว้เล่นไพ่
จ้าวอี้ปฏิเสธทางอ้อม “เสด็จแม่ตัดสินใจไปฉลองวันเกิดที่ภูเขาวั่นโซ่วแล้ว ตอนบ่ายกระหม่อมอยากไปดูสักหน่อยว่าขันทีพวกนั้นจัดการไปถึงไหนแล้ว?”
ไม่ใช่หญิงรับใช้เสียหน่อย ยังต้องไปดูด้วยตนเองอีก
ฮ่องเต้ดีๆ คนหนึ่ง ถูกคนแซ่เฉาเลี้ยงจนกลายเป็นแบบนี้
เจียงเซี่ยนพึมพำในใจ และยิ้มพลางส่งจ้าวอี้ออกไปข้างนอก
หน้าประตูวังฉือหนิง พวกเขาเจอหลี่เชียนอยู่ตรงหน้า
หลี่เชียนสีหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ และเข้ามาคำนับคารวะจ้าวอี้ด้วยรอยยิ้มสดใส
จ้าวอี้ยากที่จะปิดบังความแปลกใจได้ ทว่ายังคงวางท่าฮ่องเต้และเรียกให้เขา “ลุกขึ้นได้” อย่างนุ่มนวล และถามเขาอย่างให้เกียรติ “เจ้ายังไม่กลับไปรับใช้วังคุนหนิงอีกหรือ?”
“ทูลฝ่าบาท” หลี่เชียนเอ่ยอย่างนอบน้อมและไม่ขาดการถ่อมตัวว่า “เดิมทีเมื่อวานก็ไม่ต้องมาแล้ว สองวันนี้เดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อน จึงมีเพื่อนองครักษ์หลายคนในหน่วยป่วย กำลังคนเหมือนไม่พอ จึงให้กระหม่อมอยู่ต่ออีกหลายวันพ่ะย่ะค่ะ” แล้วเอ่ยอย่างจิตใจเต็มไปด้วยความใส่ใจว่า “ฝ่าบาทออกไปข้างนอกก็น่าจะระวังมากขึ้นเหมือนกันนะพ่ะย่ะค่ะ”
ทีนี้จ้าว
