คลุมตัวใหม่ที่เขาเองไม่เคยใส่แก่ข้า เสื้อคลุมตัวนั้นเป็นนกยูงไหมทอง ว่ากันว่าเป็นของบรรณาการจากต่างแดน มีเงินก็ซื้อไม่ได้ ตอนนั้นข้าไม่รู้ ตอนกลางคืนดื่มหนักไป ตอนเช้าก็ตื่นเช้าเกินอีก แล้วก็รีบๆ ไม่ได้ดูให้ดี คว้าติดมือมาแล้วก็รีบมาเข้าเวรในวัง คิดไม่ถึงว่าจะถูกผู้บังคับบัญชาของข้าเห็นเข้า และจะยืมไปใส่สองวันให้ได้ ข้าปฏิเสธไม่ได้จึงยอมให้ ปรากฏว่าเมื่อวานซืนเขาคืนเสื้อคลุมให้ข้า บนเสื้อคลุมกลับไหม้เป็นรู เดิมทีข้าคิดว่าซื้อใหม่สักตัวก็ได้แล้ว ถึงได้รู้ว่าทั้งเมืองหลวงซื้อไม่ได้เลยสักตัว เพื่อนองครักษ์ที่เข้าเวรด้วยกันเสนอความคิดมาให้ข้าว่า ให้ข้าเอาไปปะชุนที่ฝ่ายซักล้าง แต่ฝ่ายซักล้างนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะยอมรับทุกคน อย่างน้อยเพื่อนของข้าคนนั้นก็ถือว่ามาจากตระกูลที่มีความดีความชอบแล้วเช่นกัน คนของฝ่ายซักล้างก็ไม่สนใจ อย่างไรข้าก็ไม่อาจขอให้เฉิงเอินกงเอาไปปะชุนให้ข้าได้กระมัง? คนอื่นข้าก็ไม่ค่อยสนิท จึงอยากขอให้ซื่อจื่อชินเอินป๋อ…”
————————————-
[1] จวี่เหริน ตำแหน่งของผู้ที่สอบขุนนางระดับเซียงซื่อ ซึ่งเป็นระดับที่สามผ่าน[2] จิ้นซื่อ ตำแหน่งของผู้ที่สอบขุนนางระดับเตี้ยนซื่อ ซึ่งเป็นระดับสูงสุดผ่าน
[1] จวี่เหริน ตำแหน่งของผู้ที่สอบขุนนางระดับเซียงซื่อ ซึ่งเป็นระดับที่สามผ่าน
[2] จิ้นซื่อ ตำแหน่งของผู้ที่สอบขุนนางระดับเตี้ยนซื่อ ซึ่งเป็นระดับสูงสุดผ่าน
