เจียงเซี่ยนต่อว่าหลี่เชียนอยู่ในใจ หลี่เชียนรู้ที่ไหน?
เขาเข้ามาทักทายเจียงเซี่ยนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ท่านหญิงเจียหนาน ไม่พบกันหลายวัน ท่านสบายดีหรือไม่? ขนมถั่วแดงที่เฉิงเอินกงให้ข้าช่วยนำเข้าวังมาครั้งที่แล้วท่านชอบหรือไม่? ไม่งั้นครั้งหน้าที่เข้าวังค่อยเอามาให้ท่านอีกสักหน่อย?”
จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็นึกถึงครั้งแรกที่นางเรียกหลี่เชียนมาพบ
ฤดูใบไม้ผลิของปีนั้นมาไวเป็นพิเศษ วันมังกรเชิดหัว[1]วันที่สองเดือนสองก็ร้อนจนต้องเปลี่ยนเสื้อคลุมแล้ว ซึ่งกว่าหลี่เชียนจะเข้าเมืองหลวงก็ฤดูใบไม้ผลิเดือนสามแล้ว อากาศปลอดโปร่งและอบอุ่น ดอกโบตั๋นที่นางปลูกไว้ในอุทยานหลวงของวังฉือหนิงต่างบานหมดแล้ว เฉาเซวียนแนะนำให้นางอุ้มจ้าวสี่ต้อนรับพวกแม่ทัพที่มารายงานการปฏิบัติงานในอุทยานหลวงของวังฉือหนิง แต่นางกลับรู้สึกว่าแบบนี้ ลูกกำพร้าและแม่หม้ายอย่างพวกนางยิ่งแลดูไม่มีใครดูแล ทำให้พวกแม่ทัพที่กุมกองทัพที่ทรงอำนาจอยู่ในมือและตั้งมั่นรักษาชายแดนยิ่งรู้สึกได้ว่าราชวงศ์อ่อนแอ และจะทำให้พวกแม่ทัพที่ไม่คิดทรยศก็คิดทรยศขึ้นมาด้วย นางจึงตัดสินใจพบแม่ทัพเหล่านั้นทีละคนที่ตำหนักตั้นป๋อที่ปลูกต้นสนสีเขียวขจีไว้ทั่วอุทยานหลวงตะวันตก
ตอนที่ถึงตาของหลี่เชียนก็เลยยามอู่ไปแล้ว นางยังไม่ได้รับประทานอาหารเที่ยง แล้วก็เพราะรู้สึกกระวนกระวาย ตอนเช้าจึงกินข้าวต้มแค่ครึ่งถ้วย ตอนที่คุยกับหลี่เชียนนั้น กระเพาะของนางเริ่มรู
