เฉาเซวียนยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเชื่อฟัง
ไป๋ซู่เห็นแล้วปวดใจ จึงหาช่องว่างที่ไทฮองไทเฮากับจ้าวอี้ไม่ได้คุยกันถามเฉาเซวียน “เฉิงเอินกง ได้ยินว่าท่านเอาขนมฝูมาหรือ? ข้าจำได้ว่าปีก่อนเลยเดือนสิบไปแล้วขนมฝูถึงจะมาถึง ทำไมปีนี้ถึงมาถึงเร็วขนาดนี้?”
เฉาเซวียนมองไป๋ซู่ครั้งหนึ่ง สายตาเจือความซาบซึ้งเล็กน้อย
เขาก็ไม่อยากมาถูกกลั่นแกล้งที่นี่เหมือนกัน!
แต่ก็ทนสายตาดุจคมมีดของเฉาไทเฮาไม่ไหว!
“เห็นว่าเพราะปีนี้เป็นวันเกิดครบห้าสิบปีของเฉาไทเฮา จิ้งไห่โหวจึงให้คนส่งของบรรณาการอย่างขนมฝูและชาต้าหงเผาเข้าเมืองหลวงล่วงหน้าขอรับ” เฉาเซวียนตอบอย่างนุ่มนวล
ไทฮองไทเฮาได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้ ก็เริ่มสนใจของบรรณาการของปีนี้ขึ้นมา “ชาต้าหงเผาตอนนี้เก็บได้แล้วหรือ? ส่งเข้าเมืองหลวงมาเท่าไร? เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องของหน่วยราชการไม่ใช่หรือ? ทำไมจิ้งไห่โหวเป็นคนส่งมา?”
เจียงเจิ้นหยวนลุงของเจียงเซี่ยนชอบดื่มชาต้าหงเผามาก ทว่าชาต้าหงเผาเป็นของบรรณาการ ทุกปีไทฮองไทเฮาก็จะพระราชทานชาต้าหงเผาให้เจียงเจิ้นหยวนหลายชั่ง[1]
เฉาเซวียนเดินมาตรงหน้าไทฮองไทเฮา และอธิบายอย่างละเอียดว่า “ได้ยินว่าปีนี้อากาศดี ชาต้าหงเผาต่างเติบโตได้ดีและเก็บได้เร็วกว่าปีก่อน ตรงกับที่จะอวยพรวันเฉลิมพระชนมพรรษาให้ไทเฮาพอดี จึงส่งเข้าเมืองหลวงมาพร้อมกับพวกของขวัญวันเกิดและขนมฝู เดิมทีการส่งของบรรณาการนี้เป็นเรื่องหน่วยราชการ นี่ก็เพราะเจ้อเจียงกับฝู
