รมาก็ไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “เจ้าไปบอกว่าข้ายังไม่ตื่นนอนกลางวัน…” ทว่าหางตากลับเหลือบเห็นนัยน์ตาที่แฝงด้วยความหวังเล็กน้อยของไป๋ซู่
นางถอนหายใจในใจ แล้วเปลี่ยนใจ “งั้นก็ให้พวกไป่เจี๋ยแต่งตัวให้ข้า ไปถวายพระพรฝ่าบาท”
ฉิงเค่อขานรับด้วยรอยยิ้ม “เจ้าค่ะ”
ไป๋ซู่เอ่ยอย่างลังเลว่า “เป่าหนิง ถ้าเจ้าไม่อยากออกไป พวกเราฝึกคัดตัวอักษรอยู่ในห้องก็ได้…”
เจียงเซี่ยนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจนัก และปลอบใจนางว่า “ต่อให้พวกเราไม่ไปถวายพระพรฝ่าบาท ด้วยนิสัยของเขาก็จะหาข้ออ้างเรียกพวกเราไปห้องอุ่นตะวันออกอยู่ดี แทนที่จะให้เขาเรียกข้าไป และลับหลังไทฮองไทเฮาก็บ่นไม่จบไม่สิ้น สู้พวกเราไปเจอเขาเองดีกว่า ดูจากตอนนี้ เขามาก็ทำได้แค่เล่นไพ่เป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาเท่านั้นเช่นกัน แล้วไทฮองไท่เฟยก็อยู่ด้วย บวกเจ้าอีกคน ก็มีสี่คนแล้ว ข้าก็คอยดูอยู่ข้างๆ ได้”
ไป๋ซู่แปลกใจเล็กน้อย และเอ่ยว่า “วันนี้เจ้าไม่เล่นไพ่หรือ?”
เจียงเซี่ยนเป็นถึงท่านหญิง ไม่ว่าจะเป็นการเรียนหนังสือเขียนหนังสือก็ดีหรือเย็บปักถักร้อยก็ตาม ไทฮองไทเฮาเป็นห่วงร่างกายของนาง และคิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่คนรับใช้ช่วยทำได้ แถมเจียงเซี่ยนก็ไม่จำเป็นต้องอาศัยเรื่องนี้ออกเรือน ดังนั้นจึงเรียนอย่างขอไปที ทว่าเพราะเล่นไพ่ฆ่าเวลาเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาบ่อย นางจึงไม่เพียงถนัดเล่นไพ่ และเล่นเก่ง ทว่ายังชอบเล่นไพ่มากด้วย
ช่างเป็นวิธีฆ่าเวลาของส
