ไทฮองไทเฮาเห็นเจียงเซี่ยนกับหวังจ้านออกไปเที่ยวครู่หนึ่ง พอกลับมาจู่ๆ ก็ไข้ขึ้น ก็ตกใจจนอกสั่นขวัญหายและรีบให้คนเรียกหมอหลวงเถียนของสำนักหมอหลวงเข้าวัง พลางบิดหูหวังจ้านและตำหนิเขา “เจ้าพาน้องสาวเจ้าไปเที่ยวที่ไหนมากันแน่? ทำไมนางถึงตกใจและยังไม่หายตกใจจนกลายเป็นแบบนี้?”
หวังจ้านไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ ยิ่งเพราะรับปากเจียงเซี่ยนไว้ จึงไม่มีทางบอกไทฮองไทเฮาว่าเจียงเซี่ยนสนใจนางในคนหนึ่งของฝ่ายซักล้าง ทำได้เพียงพยายามขอความเมตตาจากไทฮองไทเฮาอย่างนอบน้อม “กระหม่อมแค่เดินเล่นในอุทยานหลวงกับน้อง ไม่ได้ไปไหนทั้งนั้นพ่ะย่ะค่ะ!” แล้วก็คิดว่าเรื่องของเซียวหรงเหนียงน่าสงสัย เขาคิดว่าเจียงเซี่ยนต้องมีเรื่องปิดบังเขาอยู่แน่ๆ และเรื่องนี้ยังใหญ่มากด้วย เขาเป็นห่วงเจียงเซี่ยน จึงรีบถามไทฮองไทเฮา “หมอหลวงเถียนว่าอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ? น้องแค่ตกใจเท่านั้นจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ไทฮองไทเฮาพยักหน้า และเอ่ยอย่างกังวลมากว่า “เด็กคนนี้ ตอนเกิดพระเต้าเหยี่ยนบอกข้าว่าเด็กคนนี้ชะตาชีวิตไม่ดี มีภัยและโรคมากมาย ต้องเจอชนชั้นสูง อาศัยความสูงศักดิ์ของคนอื่น ให้ข้าตั้งใจเลี้ยงดูอย่างดี ตอนนั้นข้าคิดว่า หากจะว่ากันเรื่องความสูงศักดิ์แล้ว คนที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้านี้ไม่มีใครเทียบฝ่าบาทได้ มีบารมีฮ่องเต้ของฝ่าบาทอยู่ข้างกาย ภัยร้ายมากมายก็ไม่กล้ำกราย ปีศาจร้ายและมารร้ายก็หลีกหนี ดังนั้นข้าถึงอุ้มเป่าหนิงมาเ
