ลี้ยงดูในวัง สิบกว่าปีมานี้ ถึงแม้นางจะป่วยหนักป่วยเล็กน้อยตลอด แต่พอเกินสิบขวบแล้ว กำลังวังชาก็ดีอย่างน่าประหลาด ร่างกายก็ไม่อ่อนแอเท่าเมื่อก่อนแล้วเช่นกัน จะเห็นได้ว่าพระเต้าเหยี่ยนก็ยังพูดจาสมเหตุสมผล” ผู้อาวุโสเอ่ยถึงตรงนี้ ใบหน้าก็ฉายแววลังเล และเอ่ยกับหวังจ้านเสียงเบาว่า “อาจ้าน กลับไปบอกพ่อเจ้า ให้เขาแอบเชิญพระเต้าเหยี่ยนเข้าวังมาให้ข้า ข้าอยากทำนายดวงชะตาให้น้องเจ้าอีกครั้ง…”
พระเต้าเหยี่ยนผู้นี้ว่ากันว่าเป็นพระลัทธิเต๋าที่เป็นหนึ่งเดียวกับสวรรค์ จำวัดอยู่ที่อารามเมฆขาวในเมืองหลวง ทำนายดวงชะตาและรักษาโรคเก่งมาก และชนชั้นสูงมากมายในเมืองหลวงต่างก็ศรัทธาเขามาก
ทว่าในวังห้ามพวกเรื่องเทพเจ้าและภูตผีปีศาจ
หวังจ้านไม่รู้จะพูดอะไรดี
ไทฮองไทเฮาก็เอ่ยว่า “นี่ข้าก็ไม่มีทางเลือกแล้วเหมือนกันไม่ใช่หรือ? เจ้าแค่ไปบอกพ่อเจ้าก็พอ ว่านี่เป็นความต้องการของข้า” เอ่ยถึงตรงนี้ เหมือนจู่ๆ นางก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงสั่งหวังจ้านอีก “ช่างเถอะ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องบอกพ่อเจ้าแล้ว…แม่ของเจ้าก็ไม่ต้องบอกเหมือนกัน ไม่ต้องบอกใครทั้งนั้นแล้วกัน ไว้ผ่านวันเกิดของคนแซ่เฉาไปแล้ว…หลายวันนี้ทุกคนต่างก็กำลังยุ่งอยู่กับเรื่องนี้…”
นางอยากพูดทว่าก็หยุดพูดไปอีกครั้ง
หวังจ้านคิดว่าท่านยายยังตัดสินใจไม่ได้ แล้วก็กลัวเหมือนกันว่าถึงเวลานั้นบิดาจะพาพระเต้าเหยี่ยนเข้าวังมาเข้าทรงอะไรจริงๆ เขาจึงอ้างว่าจะไปเยี่ยม
