เจียงเซี่ยนตกใจ นางกลืนชื่อที่มาถึงปากแล้วลงไป และอดที่จะแอบดีใจไม่ได้ ยังดีที่ขันทีคนนี้พูดมากและพูดมาประโยคหนึ่งแล้ว ไม่อย่างนั้น หากนางเรียกชื่อ ‘เซียวหรงเหนียง’ ไปก็เปิดเผยจุดประสงค์ที่ตนเองกับหวังจ้านมาแล้ว
แต่ว่า…นางในคนนี้คือเซียวหรงเหนียงจริงๆ หรือ?
เจียงเซี่ยนแสร้งทำเป็นพยักหน้าส่งสัญญาณให้ขันทีคนนั้นอย่างเขินอาย ทว่าหางตากลับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเซียวหรงเหนียงตลอด
ไฝตรงหว่างคิ้วนั้น รอยแผลเป็นเล็กๆ ตรงขมับนั้น เหมือนกับเซียวหรงเหนียงในชาติก่อนไม่มีผิด
ต่อให้เป็นแฝด ก็ไม่มีทางที่จะเหมือนกันจนถึงขั้นนี้
สายตาของเจียงเซี่ยนไล่ลงไปตามไหล่ของนาง และจดจ้องอยู่ที่เอวที่เล็กมากนั้น
ในสมองของนางว่างเปล่า ไม่รู้ว่าเกิดความผิดพลาดตรงไหน นานมากกว่าจะได้สติกลับมา แต่พอนางได้สติกลับมาก็ได้ยินหลิวชิงหมิงเอ่ยกับหวังจ้านว่า “การตัดเสื้อผ้าและการเย็บปักถักร้อยของกองพระภูษาต้องเก่งกว่าพวกเราอย่างแน่นอน แต่หากจะว่ากันเรื่องการปะชุน ฝ่ายซักล้างของพวกเรายอมรับว่าเป็นที่สอง ใต้หล้าก็ไม่มีใครกล้าบอกว่าตนเองเป็นที่หนึ่ง แม้แต่ฮูหยินฟางแห่งวังเฉียนชิง ตอนที่มีอะไรไม่สะดวกก็จะเอาของมาปะชุนที่ฝ่ายเราเหมือนกัน ครั้งที่แล้วเสื้อคลุมยาวทอลายโบตั๋นลอดพุ่มดอกไม้นั้น ก็เอามาปะชุนที่ฝ่ายเรา ดูไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว…”
ฮูหยินฟางแห่งวังเฉียนชิง?
แม่นมของจ้าวอี้?
ฮูหยินเฟิ่งเซิ่งแซ่ฟาง?
ราวกับค้อนหนักทุบหน้าอก
