ทเฮาที่สำเร็จราชการแทนมาเจ็ดปี จึงไม่อายที่จะคุยเรื่องพวกนี้ ทว่าพอคิดถึงตนเองในเวลานี้เมื่อชาติก่อนน่าจะยังคงมีจิตใจของเด็กสาวอยู่ และยังคงเกาะติดท่านยายเป็นเวลานาน ถึงได้พิงไทฮองไทเฮาและหลับไปจริงๆ
อาจจะเพราะกลับไปที่ที่เคยนอนตอนเด็ก เจียงเซี่ยนจึงหลับได้ค่อนข้างลึก ตอนที่ตื่นมาในห้องก็สว่างมากแล้ว ที่ที่ไทฮองไทเฮาเคยนอนเก็บกวาดจนสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว
นางตกใจเล็กน้อย แต่ความอุ่นสบายระหว่างผ้าห่มกับฟูกกลับทำให้นางขี้เกียจและไม่อยากลุกจากเตียง
เจียงเซี่ยนพันตนเองจนกลายเป็นรังไหม
เสียงของไทฮองไท่เฟยดังมาจากด้านนอก “…เห็นว่าเฉิงเต๋อไห่กำลังยุให้ตั้งห้องเฉลิมฉลองวันเฉลิมพระชนมพรรษาที่หอฝอเซียงที่ภูเขาวั่นโซ่วอยู่เพคะ นางยังจะทำตัวเป็นเจ้าแม่กวนอิมอีกงั้นหรือ? นางก็เกินไปแล้วหรือเปล่า? ไม่กลัวเทพเจ้าลงโทษหรือ?”
“อย่าสนใจเรื่องพวกนี้เลย” ไทฮองไทเฮาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างไรวันนั้นพวกเราก็ไม่ไป แล้วแต่นางจะทำอย่างไรเถอะ!”
ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยต่างเป็นผู้อาวุโส และยังเป็นหญิงหม้าย ว่ากันหลักการแล้ว ไม่มีทางที่จะไปอวยพรวันเกิดให้เฉาไทเฮา แต่เวลานี้เฉาไทเฮาปิดหูปิดตาทุกคนทั้งในและนอกราชสำนัก ถึงไทฮองไทเฮาจะไม่กลัวนาง ทว่าไทฮองไท่เฟยกลับไม่ได้มั่นใจในตนเองเท่าไทฮองไทเฮา แต่นางทำตามไทฮองไทเฮามาตลอด ไทฮองไทเฮาไม่ไป แน่นอนว่านางก็จะไม่ไปเช่นกัน
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วกลับถอนหายใจเบาๆ ใ
