นใจ
เมื่อก่อนไทฮองไทเฮาจะไว้หน้ามากกว่านี้ ถึงจะไม่ชอบเฉาไทเฮาแค่ไหนก็จะไม่พูดออกมาตรงๆ แบบนี้
จะเห็นได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างต่างถูกจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว รอเพียงผลลัพธ์เดียว…หากเฉาไทเฮาถูกคุมตัวได้ ความชอบของนางก็ไม่น่ากลัวแล้ว ทว่าหากล้มเหลว สิ่งที่รอพวกไทฮองไทเฮาอยู่คือการกดขี่อย่างไร้ความเมตตา ซึ่งต่อให้ขอให้ยกโทษให้ เฉาไทเฮาก็ไม่มีทางปล่อยพวกนางไปอยู่ดี
เจียงเซี่ยนเหม่อลอยอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง แล้วถึงลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบา
นางในที่เฝ้าอยู่ข้างๆ เข้ามารับใช้ทันที
ไป่เจี๋ยเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ และกระซิบข้างหูเจียงเซี่ยนว่า “ท่านหญิง ซื่อจื่อส่งคนมาบอกว่ารอท่านอยู่ที่หลังอุทยานหลวงเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนหน้าตาสดชื่นขึ้นมา
เดาว่าอาจจะเพราะเรื่องของเซียวหรงเหนียงมีเบาะแสแล้ว
นางดื่มโจ๊กอย่างเร่งรีบ และออดอ้อนต่อหน้าไทฮองไทเฮา “ข้าอยากไปเล่นกับท่านพี่อาจ้านสักครู่หนึ่ง”
ไทฮองไทเฮาไม่อนุญาต และเอ่ยว่า “เขาเฝ้าเวรอยู่ เจ้าไปหาแล้วจะได้อะไร? หลายวันนี้เจ้าเกียจคร้าน ไม่คัดคัมภีร์แม้แต่หน้าเดียว บ่ายวันนี้ตั้งใจคัดคัมภีร์มาให้ข้าหลายๆ หน้าถึงจะถูกต้อง”
เจียงเซี่ยนทำหน้ามุ่ย และคำนับไปมาอยู่ข้างกายไทฮองไทเฮา
ไทฮองไทเฮาไม่มีทางเลือก จึงจำเป็นต้องตกลง “แต่ห้ามเดินมั่วซั่วไปทั่ว เจออาจ้านแล้วก็มาวังฉือหนิงพร้อมกับเขา รับประทานอาหารเที่ยงที่นี่”
เจียงเซี่ยนดีใจมาก และจากไปด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้
