ม
หวังจ้านรอนางอยู่ที่ตำหนักเจี้ยงเสว่ในอุทยานหลวงเพียงลำพัง เขาสวมเครื่องแบบของขันทีระดับหก และถือห่อผ้าสักหลาดอยู่ในมือ
เจียงเซี่ยนมองแวบเดียวยังจำไม่ได้ พอจำได้แล้วก็ตกใจมาก
หวังจ้านกลับส่งสายตาให้นางไล่นางในที่รับใช้อยู่ข้างกายออกไป แล้วยื่นห่อผ้าสักหลาดในมือให้นาง พลางเอ่ยว่า “ในนี้มีเครื่องแบบของขันทีอยู่ เดี๋ยวเจ้าให้ไป่เจี๋ยช่วยเจ้าเปลี่ยน พวกเราแต่งตัวเป็นขันทีในวัง แอบไปฝ่ายซักล้างกัน”
ความคิดนี้ดี
เพียงแต่ฝ่ายซักล้างอยู่นอกวัง ใกล้ประตูเต๋อเซิ่ง…
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “เสด็จยายให้พวกเรากลับไปรับประทานอาหารเที่ยงที่วังฉือหนิง…”
“วางใจเถอะ!” หวังจ้านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าจัดรถม้าไว้ที่นอกประตูเสินอู่แล้ว”
เจียงเซี่ยนหรี่ตายิ้ม แล้วเรียกไป่เจี๋ยเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้า และให้ไป่เจี๋ยกับนางในที่ติดตามอยู่ข้างกายรออยู่ที่นี่ “ห้ามใครออกไปทั้งนั้น หากเรื่องแดงขึ้นมา ก็บอกว่าข้าไปเที่ยวกับซื่อจื่อแล้ว พวกเจ้าไม่รู้ว่าพวกเราอยู่ที่ไหน เข้าใจหรือไม่?”
ไป่เจี๋ยพยักหน้าติดกันหลายครั้ง แต่ในใจกลับกังวลเป็นอย่างมาก เกรงว่าตอนเที่ยงเจียงเซี่ยนยังกลับมาไม่ได้ ผู้ติดตามอย่างพวกนางก็ต้องถูกลงโทษ
ทว่าใจของเจียงเซี่ยนกลับบินไปนอกวังตั้งนานแล้ว นางเดินตามหวังจ้านผ่านประตูซุ่นเจินอย่างรวดเร็ว จนถึงประตูเสินอู่
หวังจ้านเอาป้ายคำสั่งออกมา
เจียงเซี่ยนปรายตามองไปครั้งหนึ่ง
นึกไม่ถึงว่าจะเป็นป้ายคำสั่งขอ
