หลี่ฉางชิงอยากรู้มาโดยตลอดว่าระหว่างฮ่องเต้ ฮองไทเฮา ไทฮองไทเฮา และจวนเจิ้นกั๋วกงมีบุญคุณและความแค้นอะไรบ้างกันแน่ สามารถเป็นพันธมิตรกันชั่วคราวภายใต้ผลประโยชน์ร่วมกันได้หรือไม่ นี่เกี่ยวพันถึงจุดยืนของตระกูลหลี่ในราชสำนัก…สุดท้ายฮ่องเต้ก็ยังต้องว่าราชการด้วยตนเองอยู่ดี ถึงแม้เวลานี้พวกเขาจะพึ่งพาอาศัยเฉาไทเฮา แต่ก็ไม่อยากกลายเป็นดาบในมือของเฉาไทเฮาที่เมื่อหมดประโยชน์ก็ถูกจำกัดทิ้งเช่นกัน
เดิมทีนี่เป็นเรื่องที่พวกเขาคิดเอาไว้ก่อนมาเมืองหลวง บิดาถามถึงท่านหญิงเจียหนาน น่าจะเพราะอยากแอบสังเกตการณ์ความสัมพันธ์ของหลายคนนี้ผ่านท่านหญิงเจียหนาน
หลี่เชียนเข้าใจดี แต่ถูกบิดาถามออกมาอย่างเรื่อยเปื่อยแบบนี้ แถมยังต่อหน้าหลิ่วหลีกับหวังไหวอันด้วย ในใจเขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
“แค่บังเอิญเจอที่อุทยานหลวงเท่านั้นขอรับ” อยู่ๆ หลี่เชียนก็ไม่อยากพูดมากนัก และเอ่ยว่า “นางใน แม่นม และขันทีกลุ่มหนึ่งติดตามอยู่ จะพูดอะไรได้? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องคุยแล้ว”
หลี่ฉางชิงได้ยินแล้วก็รู้สึกว่าตนเองรีบร้อนเกินไปหน่อยเช่นกัน จึงถอนหายใจและเอ่ยว่า “เพราะข้าถูกรังแกที่จวนของเหยียนหวาเหนียนมา จึงคิดว่าชนะจากตรงไหนสักกระดานจะดีกว่า”
หลี่เชียนไม่อยากคุยเรื่องพวกนี้ จึงเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ผ่านเดือนนี้ไปของขวัญวันเกิดจากแต่ละที่ก็น่าจะส่งเข้ามาแล้ว ของขวัญวันเกิดของพวกเราเตรียมไปถึงไหนแล้วหรือ? อีกอย่างเรื
