่องแต่งงานกับตระกูลไป๋ ข้าว่าเอาไว้ก่อนดีกว่า ถึงฝ่าบาทจะสนิทกับไทฮองไทเฮา คุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋ก็เติบโตที่วังฉือหนิง แต่เรื่องบางเรื่องก็มักจะอยู่เหนือความคาดหมาย อย่าเป็นหมากในมือเฉาไทเฮาจะดีกว่าขอรับ…เฉาไทเฮาสามารถเปลี่ยนคนได้ตลอดเวลา แต่ตระกูลหลี่ของพวกเรากลับเกี่ยวพันถึงความเป็นความตาย”
หลี่ฉางชิงไหนเลยจะไม่รู้?
เขาอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ และเอ่ยว่า “รากฐานของตระกูลเราก็ยังตื้นเกินไปอยู่ดี”
หลี่เชียนปลอบใจบิดา “ถึงอย่างไรเส้นทางนี้ก็ต้องเดินทีละก้าวขอรับ”
หลี่ฉางชิงพยักหน้า แล้วเริ่มหารือเรื่องของขวัญวันเกิดกับพวกหวังไหวอิ๋น
หลี่เชียนฟังอยู่ข้างๆ จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว
ท่านหญิงเจียหนานไปหาหวังจ้านทำไมกันแน่นะ?
ส่งพวกหลี่ฉางชิงออกไป บริเวณโดยรอบก็เป็นยามเย็นแล้ว เขานั่งอยู่ในห้องหนังสือที่ไม่มีคนอย่างเงียบๆ เงียบไปนานมาก และสั่งปิงเหอ “เจ้าไปเรียกอวิ๋นหลินมา”
อวิ๋นหลินเป็นคนรับใช้ที่อยู่ข้างกายเขา ฝึกวิทยายุทธมาอย่างดี และคอยคุมองครักษ์สามสิบกว่าคนที่อยู่ข้างกายเขา
องครักษ์เหล่านี้ล้วนจงรักภักดีต่อเขาทุกคน
ปิงเหอขานรับและออกไป
—
ในวังฉือหนิง
เจียงเซี่ยนวางขนมถั่วแดงที่หลี่เชียนเอามาไว้บนโต๊ะอุ่นของเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง และยิ้มพลางหยอกไป๋ซู่เล่นว่า “นี่ ขนมถั่วแดงที่เจ้าต้องการ!”
ไป๋ซู่แปลกใจ จึงเอ่ยว่า “เฉาเซวียนมาแล้วหรือ?”
“ไม่ใช่เฉาเซวียน” เจียงเซี่ยนเอ่ย “หลี่เช
