ียนเป็นคนเอามา เฉาเซวียนให้หลี่เชียนเอามาให้”
นางรู้สึกว้าวุ่นใจเล็กน้อย
ชาติก่อนนางเจอหลี่เชียนครั้งแรกตอนที่นางว่าราชการหลังม่านและเป็นไทเฮาแล้ว และเพื่อทำให้อำนาจของฮ่องเต้มีเสถียรภาพ แม่ทัพนั้นไม่ว่าอยู่ไกลถึงอวิ๋นกุ้ยหรืออยู่ใกล้แค่เมืองจี้ก็ต้องเข้าเมืองหลวงมารายงานทั้งนั้น
ตอนนั้นเขาเป็นแม่ทัพต้าถง
ครั้งแรกที่เจอนางก็มองอย่างเรื่อยเปื่อย
ตอนนั้นนางก็จำเขาได้แล้ว
ทำไมฟื้นคืนชีพกลับมา คนๆ นี้ก็เริ่มโผล่มาตรงหน้าตนเองบ่อยๆ ล่ะ?
เจียงเซี่ยนเม้มปาก
หากไม่ใช่ว่าเดี๋ยวเฉาไทเฮาก็จะถูกปิดล้อมแล้ว และนางไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเพราะตนเอง นางก็จัดการเขาไปตั้งนานแล้ว
ทว่าหากตระกูลหลี่ไปพึ่งพาอาศัยเฉาไทเฮาจริง ไม่จำเป็นต้องลงมือเอง จ้าวอี้ก็จะจัดการพวกเขาอยู่ดีกระมัง?
นางหัวเราะเยาะในใจ แล้วลากไป๋ซู่มากระซิบ “เจ้าคิดหาทางส่งจดหมายให้ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ของข้าได้หรือไม่ ข้ามีธุระสำคัญ ออกจากวังในสองวันนี้ได้จะดีที่สุด”
ไทฮองไทเฮาเลี้ยงดูนางจนโต รักนางดั่งของล้ำค่า ตระกูลเจียงมารับนางออกไป ถึงแม้ไทฮองไทเฮาจะไม่ห้าม แต่ในใจกลับแอบกลัวว่าจะสูญเสียหลานสาวคนนี้ไปอีก หากหลังจากนางกลับตระกูลเจียงแล้วพูดถึงป้าสะใภ้ใหญ่แซ่ฝางของตนเองว่าดีกับนางอย่างไร และนางเล่นที่ตระกูลเจียงอย่างมีความสุขแค่ไหน ไทฮองไทเฮาก็จะแอบไม่พอใจ และกลัวว่านางจะชอบจวนเจิ้นกั๋วกงมากกว่า กลัวว่าอยู่ในวังฉือหนิงจะรู้สึกว่
