ามีกฎระเบียบ ไม่อิสระ และอยากกลับไปตระกูลเจียง
เจียงเซี่ยนรู้สึกถึงความรู้สึกแบบนี้ของท่านยายได้อย่างลึกซึ้งมาตั้งแต่เด็กมากแล้ว
หลังจากนั้นพอนางกลับตระกูลเจียงอีก และเอ่ยถึงคนของจวนเจิ้นกั๋วกงก็กลายเป็นเฉยๆ แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขอกลับไปเยี่ยมที่จวนเจิ้นกั๋วกงเองแล้ว…ไทฮองไทเฮารู้แล้วจะเสียใจมาก
แน่นอนว่าไป๋ซู่ก็รู้เช่นกัน
นางได้ยินแล้วก็กระวนกระวายขึ้นมาทันที และเอ่ยว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไร” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้ากังวลนิดหน่อยว่าไทเฮาจะอาศัยเรื่องวันเฉลิมพระชนมพรรษาหาเรื่องตระกูลเจียง จึงอยากกลับไปเตือนท่านลุงของข้าสักหน่อย”
เรื่องบางเรื่อง นางไม่คิดที่จะบอกไป๋ซู่
เวลานี้ไป๋ซู่ไม่มีความสามารถในการช่วยนาง กระทั่งหากไม่ระวังก็จะทำให้ไป๋ซู่เดือดร้อนไปด้วย
นางหวังว่าชาตินี้ไป๋ซู่จะปลอดภัยและมีความสุข ไม่ต้องได้รับบาดเจ็บใดๆ เพราะนางอีกแล้ว
ก็เหมือนชาติก่อนที่ไป๋ซู่เคยพยายามปกป้องนางอย่างสุดกำลังเหมือนพี่สาว นางก็จะพยายามปกป้องไป๋ซู่อย่างสุดกำลังเช่นกัน
ให้นางเป็นพี่สาวแทน
ไป๋ซู่โล่งอก และเอ่ยอย่างกลุ้มใจเล็กน้อยว่า “เฉาไทเฮาคิดจะทำอะไรกันแน่? เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เวลานี้ทุกคนเอ่ยถึงนางขึ้นมาต่างก็กลัวจนไม่กล้าพูดกันทั้งนั้น เดี๋ยวคนนี้ตาย เดี๋ยวคนนั้นตาย เจ้าดูเหล่าองค์ชายที่กุ้ยเฟยให้กำเนิดสิ…”
เจียงเซี่ยนไออย่างหนักหลายครั้ง ส่งสัญญาณให้ไป๋ซู่อย่าพูดอีก
ค
