เจียงเซี่ยนคิดดูแล้วก็รู้สึกคำพูดของหวังจ้านมีเหตุผลมาก นางจึงพยักหน้าและบอกลากับหวังจ้าน และแยกกับหวังจ้านหน้าประตูวังฉือหนิง
เงาร่างของหลี่เชียนโผล่ออกมาจากหลังต้นไป่โบราณหน้าประตูวังฉือหนิง
นึกไม่ถึงว่าท่านหญิงเจียหนิงจะนัดพบกับหวังจ้านเป็นการส่วนตัว
คนที่นางชอบจริงๆ คือหวังจ้านอย่างนั้นหรือ?
หากเป็นแบบนี้ เรื่องนี้ก็น่าสนใจแล้ว!
หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะหวนคิดถึงภาพตอนที่เจียงเซี่ยนพบกับหวังจ้านที่อุทยานหลวงเมื่อครู่อย่างละเอียด
ตอนแรกทั้งสองคนก็ยังคุยไปหัวเราะไป ตอนหลังสีหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา ท่านหญิงเจียหนานเห็นเขา สายตาของนางแฝงความระแวดระวังเอาไว้อย่างเลือนราง…หรือว่า ท่านหญิงเจียหนานจะเจอปัญหาอะไร?
และปัญหานี้ก็ไม่สามารถบอกไทฮองไทเฮากับเจิ้นกั๋วกงได้ด้วย กระทั่งไม่สามารถให้คนอื่นรู้ได้ด้วยซ้ำ
นางอยู่วังหลังก็อยู่ใต้คนไม่กี่คน และอยู่เหนือผู้คนมากมาย มีปัญหาอะไรที่แม้แต่นางก็กลัวและไม่สามารถจัดการได้หรือ?
หลี่เชียนมองตรงที่ที่เงาร่างของเจียงเซี่ยนหายไป แล้วก็มองไปทางหวังจ้านที่จากไปไกล และออกจากวังฉือหนิงอย่างเงียบเชียบ กลับตรอกหมวกที่ตระกูลหลี่พักอาศัยชั่วคราว
หวังไหวอิ๋นเดินเข้ามาหา
เขาเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆ รูปร่างปานกลาง หน้าตาธรรมดา เสื้อผ้าเรียบง่าย จัดอยู่ในคนประเภทที่หายไปท่ามกลางฝูงชนก็หาไม่เจอแล้ว เขาเป็นลูกศิษย์คนแรกที่ฝูอวี้กุนซือของหลี่ฉางชิงถ่
