นุ่ม หวังไหวอิ๋นยิ้มพลางถามหลี่เชียน สายตาแฝงความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย
“ยัง” หลี่เชียนตอบอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว “เจ้ากับท่านพ่อคิดเรื่องคุณหนูตระกูลไป๋ให้น้อยหน่อยดีกว่า ข้าจะไม่แต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจในเมืองหลวง หากเจ้ามีเวลามาสนใจว่าข้าเจอคุณหนูไป๋หรือยัง ก็ลองไปคิดดูว่าครั้งหน้าตอนที่เฉาไทเฮาเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกจะตอบส่งเดชไปอย่างไรดีกว่า”
หวังไหวอิ๋นเห็นเขาเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก ก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ และจำต้องเอ่ยอีกครั้งว่า “ครั้งนี้เฉาไทเฮาให้ตระกูลหลี่เข้าเมืองหลวงมาอวยพรวันเกิดให้นาง ท่านอาจารย์กับใต้เท้าคิดแล้วคิดอีก ก็คิดว่าน่าจะเพราะต้องใช้ตระกูลหลี่อีกครั้ง ส่วนจะอยากให้ตระกูลหลี่เฝ้าชายแดนหรืออยู่ในเมืองหลวงต่อนั้น พวกเราไม่ได้สนิทกับราชเลขาธิการจากสำนักราชเลขาธิการและเหล่าเสนาบดีทั้งหกกรม[1]แม้แต่นิดเดียว จึงไม่มีทางที่จะสืบข่าวอะไรที่มีประโยชน์มาได้อย่างแน่นอน การเกี่ยวดองกับตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจ จะมีส่วนช่วยในเมืองหลวง เป็นเรื่องที่สำคัญกับมาก กระทั่งอาจจะเกี่ยวพันถึงความเป็นความตายด้วยซ้ำ ข้าไม่พูดท่านก็น่าจะเข้าใจเช่นกัน ทำไมท่านถึงเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก? คุณหนูไป๋ทำอะไรให้ท่านโมโหหรือเปล่า?”
“ข้าไม่อยากไปเจอคุณหนูไป๋” หลี่เชียนเอ่ยแทรกหวังไหวอิ๋นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก แล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า บุตรสาวที่ออกเร
