เจียงเซี่ยนกับหวังจ้านหันไปมองตามเสียง
ก็เห็นใบหน้ายิ้มที่เปล่งประกายสว่างไสวยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ในฤดูร้อนเสียอีก
นั่นใครน่ะ?
หวังจ้านสีหน้าเต็มไปด้วยความงงงวย
แต่เจียงเซี่ยนกลับเกือบจะกระโดดขึ้นมา
หลี่เชียน!
เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนอย่างงุนงง
ทว่าหลี่เชียนกลับมองนางแล้วฉีกยิ้ม รอยยิ้มจึงสดใสมากขึ้น
เจียงเซี่ยนฝืนอดทนไว้ถึงไม่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น
หลี่เชียนหน้าด้านมาตีสนิทกับหวังจ้านแล้ว “ซื่อจื่อชินเอินป๋อจำข้าไม่ได้แล้วกระมัง? ครั้งที่แล้วซื่อจื่ออันกั๋วกงเลี้ยงอาหารที่หอฉยงฮวา พองานเลี้ยงจบแล้วออกมาจากหอฉยงฮวา ก็เจอซื่อจื่อกับเหล่าเพื่อนขุนนางของค่ายทหารภูเขาตะวันตกหน้าประตู และเคยคารวะซื่อจื่อ…”
หวังจ้านเข้าใจได้ทันที จึงเอ่ยว่า “เจ้าคือลูกชายของหลี่ฉางชิงแม่ทัพฝูเจี้ยน เป็นองครักษ์อยู่ในวัง ชื่อหลี่…หลี่…”
หลี่เชียนรีบตอบว่า “ข้าชื่อหลี่เชียน ชื่อจงเฉวียนขอรับ”
“ข้าจำได้แล้ว” หวังจ้านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทว่าสีหน้ายังฉายแววอึดอัดที่เพราะก่อนหน้านี้จำหลี่เชียนไม่ได้อยู่เล็กน้อย “เมื่อครู่เห็นเจ้าก็รู้สึกว่าคุ้นหน้า แต่วันนั้นคนเยอะและวุ่นวาย ข้าจึงนึกไม่ออกไปชั่วขณะ” เขาเอ่ยจบก็เผยความสงสัยออกมาเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ข้าจำได้ว่าเขาน่าจะรับใช้วังคุนหนิงใช่หรือไม่? ทำไม…”
สายตาของหลี่เชียนจับจ้องไปยังบนมือของเจียงเซี่ยนที่ถือขนมกุหลาบครึ่งชิ้นอยู่ แล้วค่อยๆ เอ่ยว
