่า “เฉิงเอินกงบอกว่า ท่านหญิงอยากกินขนมถั่วแดง…”
เจียงเซี่ยนกับหวังจ้านถึงเห็นว่าหลี่เชียนถือของว่างอยู่ในมือสองกล่อง
หวังจ้านยิ้มพลางยื่นมือออกไป และเอ่ยว่า “เฉาเซวียนให้เจ้ามาส่งหรือ? ขอบคุณมาก น้องสาวข้าร่างกายอ่อนแอ ขนมถั่วแดงนี้กินได้หรือไม่ต้องเชิญหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงมาตรวจดูก่อนถึงจะรู้ ข้าถือกลับไปให้นางก่อนแล้วกัน”
สายตาของหลี่เชียนทอประกายอย่างเบาบาง
เห็นสภาพของเจียงเซี่ยนก็รู้สึกว่านางร่างกายไม่แข็งแรง เฉาเซวียนซื้อของว่างจากข้างทางมาสองกล่องแล้วให้เขาส่งเข้าวังมาให้ไป๋ซู่ เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ
ได้ยินว่าน้ำที่ดื่มในวังล้วนส่งเข้ามาจากภูเขาอวี้เฉวียนโดยเฉพาะ
ท่านหญิงเจียหนานเติบโตในวังตั้งแต่เด็ก เกรงว่าระบบย่อยนี้คงจะเลี้ยงดูจนอ่อนแอและไม่ไหวไปตั้งนานแล้ว
หากของว่างนี้ทำอย่างมักง่ายเกินไป ท่านหญิงเจียหนานกินแล้วไม่สบาย…ดูท่าทางที่ไม่มีชีวิตชีวาและดูเหมือนป่วยของนางแล้ว เกรงว่าจะโดนโทษหนัก
เขาเดินไปได้ครึ่งทางก็ย้อนกลับไปอีกครั้ง ลองเจ็ดแปดร้านแล้วก็ไม่รู้สึกว่าอร่อยสักร้าน พอคิดได้ว่าท่านพ่อตั้งใจให้เขาพาพ่อครัวมาห้าหกคนด้วยโดยเฉพาะ เพื่อให้เขาผูกมิตรกับชนชั้นสูงในเมืองหลวง และตั้งแต่อาหารซานตงจนถึงอาหารกวางตุ้งก็ล้วนน่าแสดงฝีมือออกมาทั้งนั้น เขาจึงกลับบ้านไปให้พ่อครัวที่ถนัดทำอาหารกวางตุ้งในบ้านทำขนมถั่วแดงสองกล่อง ไส้ละเอียด ไม่ค่อยหวานนัก เขาชิมแล้วรู้สึกว่า
