็นวางอำนาจบาตรใหญ่
ความคิดเหล่านี้ฉายวาบผ่านไปในความทรงจำของหลี่เชียน เขาส่งของว่างให้หวังจ้านอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวแล้ว และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นก็รบกวนซื่อจื่อชินเอินป๋อแล้ว!”
หวังจ้านยิ้มพลางพยักหน้า และส่งสัญญาณให้เจียงเซี่ยนไปจากที่นี่
เจียงเซี่ยนเข้าใจ นางยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าอ่อนโยนและแสร้งทำตัวเป็นบุตรสาวจากตระกูลสูงศักดิ์ที่ปฏิบัติตนตามระเบียบแบบแผน หลังจากฟังหวังจ้านกับหลี่เชียนทักทายกันจบแล้วก็ตามหวังจ้านไปวังฉือหนิงโดยไม่หันกลับไปมองอีก
ตอนที่ออกจากอุทยานหลวง หวังจ้านแอบหันกลับไป และเห็นหลี่เชียนยังคงยืนจ้องมองพวกเขาจากมาอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาจึงขมวดคิ้ว และเอ่ยเสียงเบากับเจียงเซี่ยนว่า “อย่าสนใจหลี่เชียนเลย เขารับใช้วังคุนหนิง ถึงแม้หลี่ฉางชิงจะเป็นโจร แต่กลับปกครองใต้หล้าและทำสงครามเก่งมาก เฉินถงเฮ่อผู้ว่าราชการมณฑลซานซี เฉิงฉินกองบัญชาการห้าทัพ หลี่เหยากรมกลาโหม ต่างก็พ่ายแพ้ให้กับมือของหลี่ฉางชิงทั้งนั้น พ่อของข้ายังคิดว่าราชสำนักจะส่งลุงของเจ้าไปล้อมปราบ ใครจะรู้ว่าหลังจากอู๋เยี่ยนเต้ารับช่วงตำแหน่งต่อจากเฉินถงเฮ่อเป็นผู้ว่าราชการมณฑลซานซีแล้ว หลี่ฉางชิงกลับถูกเขาเกลี้ยกล่อมจนยอมจำนนอย่างไม่สามารถอธิบายได้ ทำให้อู๋เยี่ยนเต้าได้เป็นรองเสนาบดีกรมกลาโหม และยังถูกคุยโวโอ้อวดว่าเป็นแม่ทัพอันดับหนึ่งในราชวงศ์ปัจจุบันอีก…”
ทำให้เฉิงฉินโกรธแทบเ
