สีขาว “อุทยานหลวงส่วนใหญ่เป็นต้นไม้สีเขียว ใส่สีขาวดีกว่า”
แต่เจียงเซี่ยนกลับเลือกกระโปรงแปดจีบสีเขียวมันแล้ว
ไป๋ซู่โกรธเป็นอย่างมาก และเอ่ยว่า “เจ้าเลือกเสร็จแล้วยังถามข้าอีก?”
“ก็ไม่มีอะไรทำไม่ใช่หรือ?” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย “ข้าคิดว่าพวกเราควรหานักดนตรีอะไรสักอย่างเข้าวังมาสอนพวกเราดีดพิณหน่อย หรือจะเป็นผีผาก็ได้ ยังได้ฟังเพลงอะไรง่ายๆ สักเพลงด้วย คัดพระไตรปิฎกทุกวัน เบื่อจะตายอยู่แล้ว”
ไป๋ซู่ถึงกับมองมาตาโต แล้วเอ่ยว่า “เจ้า…เอ่อ…มีงานอดิเรกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร?”
ตอนที่เป็นฮองไทเฮาว่าราชการหลังม่าน
เจียงเซี่ยนเอ่ยในใจ
ในวังเงียบเหงา ไม่หาอะไรทำสักหน่อย จะทนต่อไปได้อย่างไร?
นางลองคิดดูแล้วชาติก่อนไม่คุ้มเลยจริงๆ
ทว่าพอเจียงเซี่ยนเจอหวังจ้านก็อารมณ์ดีขึ้นมาอีก
หวังจ้านแอบเอาขนมกุหลาบของศาลเจ้ากูเส่ามาให้นางสองชิ้น ด้วยกลัวว่าใครจะเห็นเข้า จึงซ่อนไว้ในอกเสื้อ ตอนที่เอาออกมาก็ยังร้อนอยู่
เจียงเซี่ยนยิ้มหวานให้เขา และแอบนั่งกินขนมใต้ต้นไห่ถัง
หวังจ้านยืนขวางอยู่ตรงหน้านาง แถมยังสั่งนางไม่หยุดว่า “เจ้าค่อยๆ กิน ถ้ามีคนมาเจ้าก็เอาขนมยัดไว้ในอกเสื้อข้า และบอกว่าข้าเป็นคนกินก็แล้วกัน เจ้าระบบย่อยไม่ดี กินได้แค่ชิ้นเดียว ชิ้นที่เหลือนั้นเอากลับไปให้จ่างจูกิน นางคอยดูแลเจ้าอยู่เสมอ เจ้ามีของดีแล้วก็ต้องไม่ลืมที่จะให้นางชิมสักหน่อย พี่น้องเช่นนี้ถึงจะอยู่ได้ยาวนาน”
เจียงเซี่ยนได
