ข้าเมืองหลวง สำหรับตระกูลหลี่นั้นมันเป็นผลจากความพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าของพวกเขา แน่นอนว่าต้องสำเร็จเท่านั้นจะล้มเหลวไม่ได้ ท่านไหวอิ๋นลูกศิษย์ที่ท่านฝูอวี้ถ่ายทอดวิชาความรู้ให้ด้วยตนเองเข้ามาเมืองหลวงตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว ถึงแม้จะไม่กล้าบอกว่ารู้เรื่องระหว่างตระกูลที่มีอำนาจในเมืองหลวงนี้ ทว่าของภายนอกนี้กลับสัมผัสได้อย่างชัดเจน มิเช่นนั้นหากไม่ระวังและล่วงเกินใครสักคนเข้า นอกจากจะสร้างความสัมพันธ์กับคนที่ไม่สนิทไม่สำเร็จแล้วจะกลายเป็นสร้างศัตรูขึ้นมาแทนด้วย และนั่นก็จะเป็นเรื่องยุ่งยากแล้ว
เพราะเรื่องเล็กน้อยอาจจะนำหายนะมาให้ตระกูลก็ได้
เรื่องอย่างเฉาไทเฮาอยากให้เฉาเซวียนแต่งงานกับท่านหญิงเจียหนานนั้นหลี่เชียนจะไม่รู้ได้อย่างไร?
เขาเพียงแค่อยากให้เฉาเซวียนหุบปากเท่านั้น
หลี่เชียนบรรลุเป้าหมายแล้วก็ยิ้มพลางหาทางลงให้เฉาเซวียน “เฉิงเอินกง ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับไปวังคุนหนิงกันเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่? ข้าเข้าเวรเสร็จแล้ว พรุ่งนี้บ่ายถึงจะเข้าวัง ข้าไปวังคุนหนิงเป็นเพื่อนเจ้าแล้วกัน!”
เฉาเซวียนไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีกอย่างที่คิดจริงๆ
เขาได้ยินก็เบ้ปาก และเอ่ยค้านว่า “ข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนเองเคยส่งขนมถั่วแดงไปให้ไทเฮาตอนไหน เจ้าจะให้ข้าไปถามใคร?”
หลี่เชียนแปลกใจ ในใจแอบรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขาเห็นเฉาเซวียนเคารพท่านหญิงเจียหนานขนาดนั้น จึงยังคิดว่าเฉาเซวียนอยากได้เจียงเซี่ยนแ
