ต่ไม่ได้มา ดูเหมือนตอนนี้ก็เพียงแค่นี้เท่านั้น
ทว่าถึงอย่างไรเจียงเซี่ยนก็เป็นท่านหญิง และไม่ได้ล่วงเกินเฉาเซวียนตรงไหน เฉาเซวียนว่านางลับหลังแบบนี้ ก็ต้องบอกว่าไม่เคารพมากเกินไปแล้วจริงๆ
หลี่เชียนเอ่ย “งั้นเจ้าไม่ไปส่งขนมถั่วแดงให้ท่านหญิงเจียหนานแล้วหรือ?” เสียงของเขาแลดูทุ้มต่ำกว่าเมื่อครู่
เฉาเซวียนกำลังกลุ้มกับเรื่องนี้ จึงไม่สังเกตเห็นความแตกต่างของหลี่เชียน และเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “ท่านหญิงชิงฮุ่ยนั่นก็เป็นกระบอกเสียงของท่านหญิงเจียหนาน ในเมื่อนางมาบอกก็เท่ากับเป็นความต้องการของท่านหญิงเจียหนานแล้ว ไม่ไปส่งไม่ได้อย่างแน่นอน…”
หากเฉาไทเฮารู้ว่าเขาปฏิเสธโอกาสเอาอกเอาใจที่ส่งมาให้ถึงที่เองแบบนี้ จะต้องเรียกเขาไปจัดการอย่างรุนแรงแน่นอน
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “แต่ให้ข้าหาขนมถั่วแดงให้พวกนางจากทั่วทั้งถนนก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกัน…ส่งๆ ไปพอเป็นพิธีก็แล้วกัน…” เขาเอ่ยถึงตรงนี้ แล้วตบบ่าของหลี่เชียน พลางเอ่ยอย่างร่าเริงว่า “เดี๋ยวเจ้าออกจากวังพร้อมกับข้าเถอะ! พวกเราไปเดินเล่นที่ตรอกหนานถงกู่กัน ที่นั่นมีของกินเล่นเยอะ พวกเราดูแล้วก็ซื้อส่งเข้าวังสักหน่อยแล้วกัน หากไม่เจอก็ให้พ่อครัวที่บ้านทำหลายๆ กล่อง แล้วก็ยังสามารถลางานกับเสด็จอาได้ด้วย หากนางรู้ว่าข้าเลิกงานก่อนเวลาด้วยเรื่องนี้ อาจจะพระราชทานเงินค่าขนมให้ข้ามาใช้สักสองถุงด้วยก็ได้!”
หลี่เชียนขมวดคิ้วอย่างที่เห็นได้น้อยครั
