้ง แต่ก็คลายออกอย่างเร็วมาก นัยน์ตาแวววาวเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เฉิงเอินกงมีคำสั่ง จะกล้าขัดได้อย่างไร!”
ทั้งสองคนยิ้มพลางออกจากวังไป
ไป๋ซู่กลับถึงตำหนักซีซานแล้ว นางล้างหน้า หวีผม เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ และไปที่ตำหนักตงซาน
นางในสี่ห้าคน บ้างก็ถืออ่างทองแดงอยู่ บ้างก็ถือบัวรดน้ำอยู่ กำลังล้อมอยู่รอบกายเจียงเซี่ยน ส่วนเจียงเซี่ยนถือผ้าเช็ดหน้าไหมสีขาวเช็ดใบให้ดอกกล้วยไม้ที่เพิ่งจะออกดอกในกระถางอยู่
พอเห็นไป๋ซู่เข้ามา นางก็โยนผ้าเช็ดหน้าในมือลงในอ่างน้ำ แล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า “กลับมาแล้ว!”
ไป๋ซู่พยักหน้า
นางในยื่นอ่างทองแดงที่บรรจุน้ำอุ่นไว้มาใกล้มือเจียงเซี่ยนแล้ว
เจียงเซี่ยนล้างมือไปพลาง เอ่ยด้วยรอยยิ้มไปพลางว่า “เจ้ามีอะไรก็พูดมาเถอะ”
ไป๋ซู่ยิ้มพลางเอ่ยว่า “เจ้าเชิญข้าดื่มชา แล้วข้าจะบอกเจ้า” นางเอ่ยพลางรับผ้าฝ้ายในมือของนางในที่อยู่ข้างๆ มายื่นให้เจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนเช็ดมือ แล้วสั่งคนที่รับใช้อยู่ข้างกาย “กล้วยไม้กระถางนี้น่าจะบานในสองวันนี้แล้ว พวกเจ้าคอยดูแลเอาใจใส่ พอบานแล้วก็ส่งไปที่ตำหนักของไทฮองไทเฮา”
นางในต่างพากันย่อตัวขานรับ
ไป่เจี๋ยหยิบน้ำมันหอมบนถาดดอกไห่ถังแกะสลักลงรักสีแดงมาทามือให้เจียงเซี่ยน
“เจ้าจะไม่บอกข้าก็ได้” เจียงเซี่ยนยิ้มพลางปรายตามองไป๋ซู่ แล้วเอ่ยว่า “เอาไว้ตอนที่เฉิงเอินกงเข้ามาส่งขนมถั่วแดงให้เจ้า ข้าค่อยถามเฉิงเอินกงแล้วกัน”
“เป่าหนิง!” ไป๋ซู่ยื
