ในอุทยานหลวง
เจียงเซี่ยนให้นางในและขันทีที่ตามมารออยู่ใต้ต้นไป่[1]โบราณที่แตกกิ่งก้านต่อกันเหมือนร่มในอุทยานหลวง แต่นางกลับลากหวังจ้านเข้าไปยังด้านในของสวนดอกไม้
ตอนแรกหวังจ้านก็ยังคงตามนางไป ตอนหลังพอเห็นว่าห่างจากต้นไป่โบราณนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ และมองเห็นหน้าของนางในและขันทีกลุ่มนั้นไม่ชัดแล้ว จึงเริ่มดึงเจียงเซี่ยนไว้ “ไกลพอแล้ว ถึงพวกเราจะตะโกนเสียงดัง พวกเขาก็ได้ยินไม่ชัดอยู่ดี เจ้ามีอะไรก็รีบว่ามา…จะได้ไม่เจอคนในวังอื่น”
เขาพูดแบบนี้เพราะมีสาเหตุ
มีครั้งหนึ่งหวังจ้านกับเจียงเซี่ยนแอบกินขนมชิงถวน[2]อยู่ใต้ต้นกล้วยในอุทยานหลวง และหวังเต๋อเฉวียนขันทีที่เคยรับใช้เฉาไทเฮามาเห็นเข้า พอถึงตอนที่เฉาไทเฮาไปคารวะไทฮองไทเฮา หวังเต๋อเฉวียนก็พูดจาแปลกๆ ว่า “คุณชายอาจ้านก็อายุไม่น้อยแล้ว คนที่อยู่ในวังหลังหากไม่ใช่สนมที่เป็นหม้ายก็อายุพอๆ กับพวกท่านหญิง หลีกเลี่ยงการเป็นที่น่าสงสัยเอาไว้หน่อยจะดีกว่านะขอรับ!”
ไทฮองไทเฮาโกรธเป็นอย่างมาก จนเรียกองครักษ์เข้ามาทันที ให้เอาหวังเต๋อเฉวียนไปโบยอย่างหนักสามสิบไม้ และปลดเขาออกเสียเลย เฉิงเต๋อไห่ถึงได้มีโอกาสโผล่ออกมาแทนที่ตำแหน่งของหวังเต๋อเฉวียน และเป็นขันทีที่อยู่ใกล้ชิดข้างกายเฉาไทเฮาที่สุด
หลังจากนั้นหวังจ้านก็ไม่ค่อยเข้าวังเลย
เจียงเซี่ยนก็เริ่มเกลียดคนของวังคุนหนิงเพราะเหตุนี้เช่นกัน
“ข้าอยากให้ท่านพี่ช่วยข้าสืบเรื่องของคนๆ หนึ่ง” นางรู้ว่าหวัง
