่เฟยที่มาอยู่เป็นเพื่อนนางว่า “เจ้าดูเจ้าลิงสองตัวนี้สิ เวลานี้ใครก็คุมไม่อยู่แล้วทั้งนั้น!”
“ดูตรัสเข้า” ไทฮองไท่เฟยยิ้มพลางเลือกส้มลูกหนึ่ง และเริ่มลอกเปลือกออกผ่านผ้าเช็ดหน้า “ก็ยังมีไทฮองไทเฮาอยู่มิใช่หรือ…ต่อให้ลิงร้ายกาจแค่ไหน จะหนีฝ่ามือที่เหมือนพระยูไลได้พ้นหรือ? ไทฮองไทเฮาก็แค่เสียใจกับหลานสาวและเหลนชายมากเท่านั้นเอง!” นางเอ่ยจบ ก็แบ่งครึ่งส้มที่ลอกเปลือกเสร็จแล้ว และยื่นให้เจียงเซี่ยนกับหวังจ้าน “ลองชิมดูสิ กรมวังเพิ่งจะส่งมา ส้มจีนของตงเจียง”
เจียงเซี่ยนชอบส้มแบบนี้มาก
นางกล่าวขอบคุณ แล้วเอ่ยถึงของบรรณาการในวันนี้ “เวลานี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว พุทราของซานตงก็น่าจะใกล้ถึงแล้วกระมัง…”
หัวข้อสนทนาถูกเบี่ยงเบนไปแล้ว
ตอนที่หวังจ้านกลับไปก็ยังเอาส้มจีนตงเจียงกลับไปสองตะกร้าด้วย
ทว่าไป๋ซู่กลับยังคงครุ่นคิดเรื่องของเจียงเซี่ยนอยู่
นางตามเจียงเซี่ยนกลับตำหนักตงซาน พอเข้าไปข้างในก็ไล่นางในและขันทีที่รับใช้อยู่ข้างกายออกไป แล้วบีบให้เจียงเซี่ยนเข้ามุมกำแพงและซักถามนาง “เจ้าให้ซื่อจื่อชินเอินป๋อช่วยเจ้าทำอะไรกันแน่? เจ้าคงจะไม่ได้ให้เขาไปสืบว่าหลี่เชียนเป็นขุนนางอยู่ที่ไหนให้เจ้าใช่หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนหยอกไป๋ซู่เล่น “เจ้าไม่ช่วยข้า แล้วยังไม่ให้หวังจ้านช่วยข้าอีก ทำไมเจ้าถึงร้ายขนาดนี้?”
“เจ้ายังกล้าพูดอีก! เจ้ายังกล้าพูดอีก!” ไป๋ซู่จั๊กจี้นาง “เจ้ามีหน้ามาให้ข้าช่วยเจ้าทำเรื่องแ
