พี่อาลวี่ไปหรือเรื่องที่ข้าให้ท่านทำ ท่านห้ามบอกใครทั้งนั้น ถึงจะเป็นเสด็จยายก็ห้ามบอกเช่นกัน”
หวังจ้านฉลาดมาก เขาเพียงแค่พูดน้อยเท่านั้น
เขาฟังความผิดปกติจากในคำพูดของเจียงเซี่ยนออกทันที
“เกิดเรื่องอะไรที่ข้าไม่รู้หรือไม่?” เขาทำหน้าจริงจัง และเคร่งเครียดเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนพยักหน้า แล้วเอ่ยว่า “ท่านอย่าสนใจเลย ในเมื่อท่านลุงไม่ได้บอกท่าน ท่านก็ทำเป็นไม่รู้แล้วกัน”
หวังจ้านค่อยๆ หน้าซีดเผือด
เขาพยักหน้า และเอ่ยอย่างรวบรัด “ข้ารู้ ข้าจะไม่บอกใครทั้งนั้น”
เจียงเซี่ยนก็วางใจแล้ว
ขอเพียงเป็นเรื่องที่หวังจ้านรับปาก เขาก็จะต้องทำได้อย่างแน่นอน
ทั้งสองคนกลับห้องอุ่นตะวันออกอย่างเงียบๆ
ไทฮองไทเฮามองหวังจ้านที่สีหน้าไร้อารมณ์และเจียงเซี่ยนที่สีหน้าสงบนิ่ง แล้วก็เอ่ยอย่างแปลกใจว่า “เป็นอะไรไปหรือ? ตอนออกไปทั้งสองคนยังอารมณ์ดีอยู่เลย ทำไมเดี๋ยวเดียวจากที่อารมณ์ดีก็กลายเป็นอารมณ์เสียเสียแล้ว?”
เจียงเซี่ยนฐานะสูงศักดิ์ ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ นางก็เกลียดการโกหกและการปิดบัง แต่นางก็ไม่อยากหลอกลวงไทเฮาไทฮองอีก จึงถือโอกาสโยนเรื่องนี้ให้หวังจ้านเสียเลย “เสด็จยายถามท่านพี่อาจ้านเถอะเพคะ!”
ไทฮองไทเฮามองไปทางหวังจ้าน
หวังจ้านเดี๋ยวอ้าปากเดี๋ยวหุบปาก นานมากกว่าจะเอ่ยว่า “เป่าหนิงห้ามกระหม่อมบอกใครทั้งนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
คำตอบที่เหมือนเด็กเล่นนั้นกลับทำให้ไทฮองไทเฮาหัวเราะเสียงดัง และเอ่ยกับไทฮองไท
