บๆ
เจียงเซี่ยนนอนอยู่บนเตียง พลางคิดว่าจะให้ใครไปสืบเรื่องเซียวหรงเหนียง
คนๆ นี้ต้องสามารถเข้าออกวังได้อย่างอิสระ แถมยังต้องสนิทกับเหล่าขันทีของกรมวังและวังหลัง สามารถตรวจสอบบัญชีรายชื่อข้าราชการของวังหลังได้อย่างลับๆ …แน่นอนว่าเฉาเซวียนเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด แต่นางให้เฉาเซวียนไปทำเรื่องนี้ไม่ได้ พอเฉาไทเฮาสูญเสียอำนาจ เรื่องพวกนี้อาจจะกลายเป็นโทษฐานที่เฉาเซวียนสอดแนมพระราชวังชั้นในได้ เพียงโทษฐานนี้ก็สามารถทำให้เฉาเซวียนตายได้แล้ว
ยังมีใครที่เหมาะสมอีกล่ะ?
เจียงเซี่ยนทุ่มเทความคิดอย่างหนัก ทันใดนั้นก็นึกถึงคนๆ หนึ่งขึ้นมา
พี่ชายของนางอีกคนหนึ่ง หวังจ้าน ซื่อจื่อ[1]จวนชินเอินป๋อ
ลองคิดดูแล้ว ปีนี้เขาเพิ่งจะอายุสิบแปด กำลังเป็นองครักษ์ที่พกดาบที่หน่วยองครักษ์ และเขาก็เข้าออกวังอยู่บ่อยๆ เช่นกัน เพียงแต่เขาเป็นคนเงียบขรึม พูดน้อย และปฏิบัติตนตามระเบียบแบบแผน เมื่อมีเฉาเซวียนอยู่ข้างหน้า จึงมีคนสังเกตเห็นเขาไม่มากนักเท่านั้นเอง
หลังจากเจียงเซี่ยนเป็นไทเฮาก็เลื่อนขั้นให้เขาเป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์
ในช่วงเจ็ดปีที่นางว่าราชการหลังม่าน ถึงแม้หวังจ้านจะไม่ได้สร้างความดีความชอบอะไร ทว่าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยทำงานพลาดเช่นกัน
ตอนที่นางเป็นฮองเฮาก็รู้สึกว่าคนอย่างหวังจ้านนี้แค่เป็นคนซื่อสัตย์และจริงใจเท่านั้น จนกระทั่งหลังจากนางได้เป็นไทเฮาและเริ่มไกล่เกลี่ยเรื่องใหญ่โตในราชสำนัก นางถึงพบว่
