าการทำงานไม่ให้พลาดนั้นยากยิ่งกว่าการสร้างความดีความชอบเสียอีก ยิ่งกว่านั้นคือการอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าหน่วยองครักษ์นี้ และไม่เคยทำงานพลาดเลยตลอดเจ็ดปี
เจียงเซี่ยนถึงคิดว่าหวังจ้านเป็นคนที่มีความสามารถไม่แพ้เฉาเซวียน
เช้ามืดวันรุ่งขึ้น นางก็ไปห้องอุ่นตะวันออกกับไป๋ซู่
ไทฮองไท่เฟยยังไม่มา ส่วนไทฮองไทเฮานั้นกำลังแต่งตัว
เจียงเซี่ยนช่วยไทฮองไทเฮาเลือกเครื่องประดับ พลางถามถึงฮูหยินชินเอินป๋อ “ท่านป้ากลับไปเมื่อไรหรือเพคะ? หม่อมฉันไม่ได้เจอนางหลายวันแล้ว เมื่อวานยังว่าจะมาคารวะนาง…”
ตามกฎของในวัง หากสตรีบรรดาศักดิ์ข้างนอก[2]ต้องการเข้าเฝ้าสตรีบรรดาศักดิ์ข้างใน[3] จะต้องยื่นสาส์นมาก่อนล่วงหน้า เมื่อฮองเฮาที่รับผิดชอบดูแลวังทั้งหก[4]อนุญาตแล้ว ถึงจะเข้าวังได้ ไทฮองไทเฮาฐานะสูงศักดิ์ ส่วนจ้าวอี้ก็ไม่ได้ตั้งฮองเฮา เฉาไทเฮาที่ยังคงรับผิดชอบดูแลวังทั้งหกและตราประทับของฮองเฮาเช่นเดิมไว้หน้าไทฮองไทเฮาในเรื่องพวกนี้อย่างเต็มที่มาโดยตลอด ดังนั้นเมื่อวานพอฮูหยินชินเอินป๋อยื่นสาส์นมา เฉาไทเฮาก็อนุญาตทันที เพียงแต่ฮูหยินชินเอินป๋อไปมาอย่างเร่งรีบ คุยกับไทฮองไทเฮาเพียงไม่กี่ประโยคก็ขอลาแล้ว นี่ยิ่งทำให้เจียงเซี่ยนคิดว่าท่านยายอยากยืมปากของฮูหยินชินเอินป๋อส่งข่าวการอภัยโทษนางในและนางในระดับสูงให้เจียงเจิ้นหยวนลุงของนาง
ไทฮองไทเฮาไม่ได้ใส่ใจนัก และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หลายวันนี้ลุงของเจ้าไม่ค่อยสบาย ป้าขอ
