งเจ้ายุ่งอยู่กับการดูแลลุงของเจ้า ข้าก็เป็นห่วงลุงของเจ้าเหมือนกัน จึงให้นางกลับไปแล้ว หากเจ้าคิดถึงนาง ข้าจะให้นางเข้าวังมาเยี่ยมเจ้าวันมะรืน”
เป็นเพราะคิดว่าเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่าเข้าไปยุ่งจะดีที่สุดกระมัง?
เจียงเซี่ยนครุ่นคิดอยู่ ทว่ากลับทำหน้าออดอ้อนเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า “เสด็จยาย หม่อมฉันไม่ได้อยากเจอท่านป้า หม่อมฉันอยากเจอท่านพี่อาจ้าน…หม่อมฉันมีธุระกับเขาเพคะ!”
ไทฮองไทเฮาหัวเราะ แล้วเลือกปิ่นทองลายตัวอักษร โซ่ว[5]สองตัวที่ประดับหยกเขียวซึ่งเจียงเซี่ยนเลือกให้นาง และเอ่ยว่า “เด็กน้อย มีธุระอะไรที่ต้องหาท่านพี่อาจ้านของเจ้าด้วยหรือ?”
เจียงเซี่ยนรับปิ่นปักผมมาจากในมือของนางในที่หวีผม แล้วช่วยเสียบปิ่นให้ไทฮองไทเฮา และแสร้งเป็นเอ่ยอย่างงอนๆ ว่า “เสด็จยายก็อย่าถามเลยเพคะ! อย่างไรหม่อมฉันก็มีธุระกับเขา เสด็จยายก็ช่วยเรียกเขาเข้าวังมาให้หม่อมฉัน”
ไทฮองไทเฮารักเจียงเซี่ยนมากมาโดยตลอด เรื่องเล็กแบบนี้จะไม่ตกลงได้อย่างไร?
นางจึงให้เมิ่งฟางหลิงไปเรียกหวังจ้านเข้าวัง และเอ่ยว่า “หากเข้าเวรอยู่ก็บอกผู้บังคับบัญชาของเขาสักหน่อย ว่าให้เขามา”
เมิ่งฟางหลิงไปด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
รอไปหนึ่งชั่วยาม นางก็พาหวังจ้านมา
หวังจ้านสวมชุดทั่วไปสีเขียวขององครักษ์ระดับหกเดินเข้ามาตัวตรง แสงสว่างตอนเที่ยงตรงส่องลงบนใบหน้าอันงดงามของเขา จึงยิ่งแลดูขาวนวลและหล่อเหลา
ไทฮองไทเฮาเห็นแล้วรอยยิ้มแห่ง
