“ชื่อนี้ท่านหญิงเป็นคนตั้งให้ข้า”
ทุกคนต่างยิ้มอย่างหวังดี
บรรยากาศในห้องอบอุ่นมาก
เจียงเซี่ยนก็ยิ้มออกมาเช่นกัน
ชาติก่อนเสี่ยวเชว่ก็ติดตามนางตลอดและคอยดูแลอาหารการกินของนางเช่นกัน ตอนที่นางเพิ่งว่าราชการหลังม่านก็ซ่อนอยู่ในทางหนีของตำหนักหลัง และแอบทำซาลาเปา ทอดหมั่นโถว ต้มโจ๊กให้นาง ทว่าสุดท้ายกลับถูกพาออกจากวังไปเพราะเป็นไข้ จึงตายนอกวัง
หากเสี่ยวเชว่ไม่ตาย จ้าวสี่ก็คงจะไม่ทำสำเร็จง่ายขนาดนั้นกระมัง?
นางถามไป๋ซู่ “เรื่องที่ข้าบอกเจ้าเมื่อวาน เจ้าคิดว่าอย่างไรบ้าง?”
ไป๋ซู่ดูหดหู่ลงเล็กน้อย เป็นไปได้มากว่าเมื่อคืนไม่ค่อยได้นอน
นางลังเลอยู่นานมาก แล้วเอ่ยว่า “ข้า…ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน…”
“อย่างไรก็รีบตัดสินใจหน่อยแล้วกัน” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากขอให้เจ้าช่วยนะ!”
“เรื่องอะไร?” ไป๋ซู่รีบเอ่ย
เจียงเซี่ยนขยิบตาให้ไป๋ซู่แล้วเอ่ยว่า “เจ้าถามเฉาเซวียนให้ข้าหน่อยว่า หลี่เชียนลูกชายคนโตของหลี่ฉางชิงถูกส่งไปเป็นขุนนางที่ไหน?”
“ข้าไม่ไป!” ไป๋ซู่ตอบทั้งหน้าแดง นางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “เจ้าถามถึงหลี่เชียนทำไม? ให้ใครสักคนไปถามก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ?”
“นี่ก็เพราะข้ากลัวฝ่าบาททราบแล้วจะทรงคิดฟุ้งซ่านจนพาลโกรธเฉิงเอินกงมิใช่หรืออย่างไร?” เจียงเซี่ยนตอบมั่วๆ “สรุปเจ้าจะไปหรือไม่ไป? ถ้าไม่ไป ข้าจะให้ขันทีหลิวไปถามจริงๆ แล้ว”
“เจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไ
