ร?” ไป๋ซู่ไม่เห็นด้วย
ทั้งสองคนคุยไปหัวเราะไปและไปที่ห้องอุ่นตะวันออก
ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยกำลังรอรับประทานอาหารเช้ากับพวกนางอยู่
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่คารวะผู้อาวุโสทั้งสอง แล้วไปจุดธูปบูชาพระโพธิสัตว์ที่หอพระใหญ่ และกลับมารับประทานอาหารเช้าที่ห้องอุ่นตะวันออก
เหล่านางในวางถ้วยและตะเกียบเบาๆ
หลิวเสี่ยวหม่านเดินค้อมตัวเล็กน้อยเข้ามาเอ่ยกับไทฮองไทเฮาเสียงเบาว่า “ในกรมวังเพิ่งจะส่งข่าวมา ว่าไทเฮาจะพระราชทานอภัยโทษ วังหลังก็จะได้ปล่อยนางในและนางในระดับสูงจำนวนหนึ่งออกไปด้วย เวลานี้พระราชเสาวนีย์น่าจะประทับตราแล้ว อีกไม่นานก็จะส่งถึงกรมวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
มือของไทฮองไทเฮาที่ถือตะเกียบอยู่ชะงักไปกลางอากาศ
ความสัมพันธ์ในวังนั้นช่างซับซ้อน ใครเป็นคนสนิทของใคร ใครเป็นสายของใคร…ไม่แปดปีหรือสิบปีก็ไม่มีทางรู้แน่ชัด ปกติแล้วหากไม่ระวังก็จะทำให้ตนเองถลำเข้าไปในสถานการณ์ที่ยากลำบาก และวิธีที่ดีที่สุดก็เพียงแค่ปล่อยนางในและนางในระดับสูงออกจากวังจำนวนหนึ่ง…ไม่ต้องสนว่าเป็นคนของใคร ขอเพียงไม่ใช่คนของตน ก็จะปล่อยออกจากวังโดยอ้างว่าอายุมากเกินไป พอออกจากวังแล้ว ต่อให้มีความสามารถก็ไร้ประโยชน์แล้ว
วิธีทำลายให้ย่อยยับอย่างง่ายดายแบบนี้ เรียบง่าย ตรงไปตรงมา และหยาบคาย แต่ก็กลับได้ผลอย่างที่สมควรตายอีก
หากควบคุมได้ดี ทุกความเคลื่อนไหวของวังฉือหนิงและวังเฉียนชิงก็จะหนีดวงตาของเฉาไทเฮาไม่พ้น
ในฐานะอดีตไทเฮ
