า เจียงเซี่ยนหันกลับไปมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เฉาไทเฮาทำอีกครั้ง ในใจก็อดที่จะแอบชื่นชมเฉาไทเฮาไม่ได้
นางฉลาดและเก่งกว่าลูกชายของนางมากจริงๆ
แต่ว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้เฉาไทเฮาไม่ปรึกษากับไทฮองไทเฮาสักนิด จะเห็นได้ว่านางไม่เห็นไทฮองไทเฮาอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่กังวล
ชาติก่อนนางไม่รู้ว่าเฉาไทเฮาผู้ร้ายกาจนี้ยังถูกล้อมที่ภูเขาวั่นโซ่วด้วย
ถ้าเช่นนั้นนางก็อย่าเข้าไปก้าวก่ายเรื่องนี้มั่วซั่วเลย จะได้ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเพราะนาง
นางเหลือบตาลง และแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องความร้ายกาจนั้น
ไทฮองไทเฮาค่อยๆ วางตะเกียบในมือลง และเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนจำนวนมาก เหล่าราชเลขาธิการจากสำนักราชเลขาธิการต่างว่าอย่างไรบ้าง?” น้ำเสียงเผยความโกรธที่ยับยั้งเอาไว้ออกมาอย่างเบาบางโดยไม่รู้ตัว
หลิวเสี่ยวหม่านเอ่ยเสียงเบาว่า “เหล่าราชเลขาธิการจากสำนักราชเลขาธิการต่างชื่นชมว่าไทเฮาทรงพระปรีชาสามารถและทรงพระเมตตาพ่ะย่ะค่ะ”
ไทฮองไทเฮาหัวเราะเยาะ นางดื่มน้ำอุ่นไปหลายอึก แล้วสั่งหลิวเสี่ยวหม่าน “เจ้าไปที่จวนชินเอินป๋อ[1] ถามเขาว่ายังอยากได้ช่างเย็บปักถักร้อยจากกองพระภูษาสักคนหรือไม่? หากอยากได้ก็ให้เขาบอกเจ้า แล้วเจ้าก็ช่วยดูให้เขาหน่อย”
หวังเหยียนชินเอินป๋อเป็นหลานชายของไทฮองไทเฮา มีลูกชายคนเดียวชื่อหวังจ้าน อายุมากกว่าเจียงเซี่ยนห้าปี เวลานี้ทุกคนต่างเห็นว่าหวังจ้านซื่อสัต
