ย์และจริงใจ ซื่อๆ และพูดน้อย จนกระทั่งฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากนางเป็นไทเฮาแล้ว นางถึงรู้ว่าชายคนนี้เป็นคนที่ ‘มีแผนการอยู่ในใจและรู้ว่าจะจัดการเรื่องราวอย่างไร’
จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็อยากเจอหวังจ้านมาก
แต่คำพูดของไทฮองไทเฮากลับทำให้นางที่เคยครองใต้หล้าคิดได้ว่า เดิมทีไทฮองไทเฮาไม่ได้คิดที่จะเก็บช่างเย็บปักถักร้อยไว้ให้ตระกูลหวังคนหนึ่ง ทว่าทำให้ตระกูลหวังรู้ว่าในวังจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น และยิ่งไปกว่านั้นคือยืมปากตระกูลหวังแจ้งข่าวให้เจียงเจิ้นหยวน
หากเป็นเช่นนี้ก็แสดงว่าไทฮองไทเฮาก็มีส่วนร่วมในเรื่องที่ปิดล้อมเฉาไทเฮาเช่นกัน
ถึงแม้จะไม่ได้มีส่วนร่วม แต่นั่นก็เป็นการอนุญาตไปโดยปริยายแล้วเช่นกัน
เช่นนี้แล้วเฉาไทเฮาก็ต้องถูกปิดล้อมที่ภูเขาวั่นโซ่ว!
เจียงเซี่ยนยับยั้งกริยาไว้และรับประทานอาหารเช้า แล้วฝึกคัดตัวอักษรกับไป๋ซู่ในห้องอุ่นตะวันออก
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม[2] ฮูหยินชินเอินป๋อก็ส่งสาส์นมาว่าอยากเข้าวังมาเยี่ยมไทฮองไทเฮา
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่จึงถูกไล่กลับตำหนักตงซาน
ทั้งสองคนไปฝึกคัดตัวอักษรในห้องหนังสือ
วังฉือหนิงมีคนไปมาไม่หยุดตลอดทั้งบ่าย
ตอนกลางคืน จนไป๋ซู่กลับตำหนักซีซานไปแล้ว ใบหน้าอันสวยงามของฉิงเค่อก็โผล่เข้ามาทางม่านประตู
เจียงเซี่ยนกวักมือเรียกนางมาคุย
คนที่รับใช้ในห้องทยอยถอยออกไป
สีหน้าของฉิงเค่อเปลี่ยนเป็นลนลานขึ้นมาทันที “ท่านหญิง ข้าไปสืบมาแล้ว ไม่ม
