เจียงเซี่ยนยิ้มเยาะ
ตอนที่เฉาไทเฮากุมอำนาจในการปกครอง คนพวกนั้นรู้สึกว่าเฉาไทเฮาเป็นดั่งคำว่า ‘แม่ไก่ขันตอนเช้า[1]’ จึงต่างอยากให้จ้าวอี้ดำรงตำแหน่ง
จนกระทั่งจ้าวอี้ดำรงตำแหน่งแล้ว พวกเขาถึงรู้ว่าความจริงแล้วจ้าวอี้เทียบกับแม่ไก่สักตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ!
“เฉาไทเฮาไม่คืนอำนาจให้ฝ่าบาทหนึ่งวัน ฝ่าบาทก็จดจำความแค้นที่มีต่อเฉาไทเฮาและตระกูลเฉาหนึ่งวัน” นางเอ่ยอย่างเฉยชา “ดังนั้นหากเฉาไทเฮาหมดอำนาจ ก็รอดูเฉาเซวียนถูกฝ่าบาทคิดบัญชีเถอะ! ถึงเวลานั้นก็ไม่ต้องพูดถึงชีวิตของภรรยาและลูกของเขาแล้ว เกรงว่าชีวิตของเขาเองก็ยากที่จะปกป้องไว้ได้…”
“เป็นไปไม่ได้!” ไป๋ซู่เอ่ยแทรกเจียงเซี่ยนเสียงดัง และจ้องเจียงเซี่ยนตาโต
เจียงเซี่ยนจ้องนางตอบอย่างไม่ถอยแม้แต่นิดเดียว
บรรยากาศโดยรอบค่อยๆ ตึงเครียดขึ้น
ไป๋ซู่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางห่อไหล่ แล้วถอนหายใจยาวเหยียด และพึมพำว่า “เจ้าพูดถูก…”
ทว่าหน้าตาของเจียงเซี่ยนกลับยังคงกดดันคนเช่นเดิม
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำอย่างไร?” นางถามไป๋ซู่
ไป๋ซู่ยิ่งแลดูเหงาหงอย นางเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้ายังจะทำอะไรได้? อย่างไรก็คงทำให้ทั้งตระกูลไป๋วิตกกังวลเพราะข้าตามข้าไปด้วยไม่ได้กระมัง! พวกเราอยู่ในวัง เรื่องราวข้างนอกเป็นแค่ข่าวลือที่ไม่มีมูล เหมือนตั้งเวทีชมการแสดง ดูตอนที่เศร้าก็จะร้องไห้ แต่ก็เสียน้ำตาแค่ไม่กี่หยดเท่านั้นเช่นกัน ไม่มีทางบาดเจ็บสาหัส แต่ข้ากลับบ้านไปดูแลคนป่วยครั
