เซวียนได้ในทันที จึงคุมตัวเฉาเซวียนไว้ที่จวนเฉิงเอินกงก่อนเป็นการชั่วคราว
เฉาเซวียนอับจนหนทาง จึงขอให้ไป๋ซู่ออกหน้ามาหานางถึงที่นี่ผ่านทางจิ้นอันโหวสามีของไป๋ซู่ เขาอยากให้นางช่วยพูดให้เขาต่อหน้าจ้าวอี้สักหน่อย ขอเพียงไว้ชีวิตเขา จะปลดเป็นสามัญชนหรือเนรเทศไปชายแดนก็ได้ทั้งนั้น
จ้าวอี้อยากแต่งตั้งแม่นมของเขาเป็นฮูหยินเฟิ่งเซิ่ง
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าไม่เหมาะสม
จ้าวอี้เหมือนค่อนข้างอยากจะแลกเปลี่ยน…เขาปล่อยเฉาเซวียนไป ส่วนนางก็เห็นชอบเรื่องแต่งตั้งแม่นมของเขาเป็นฮูหยินเฟิ่งเซิ่ง
ตอนนั้นไป๋ซู่เพิ่งจะแต่งงานกับจิ้นอันโหว นางอยากให้ไป๋ซู่สร้างบารมีที่ตระกูลไช่ จึงตอบรับคำขอของจ้าวอี้ แล้วทั้งสองคนก็จัดการเรื่องราวอย่างที่รู้ดีอยู่แก่ใจ
ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ แต่จ้าวอี้กลับไม่เคยคิดที่จะปล่อยเฉาเซวียนไปเลย
หากไม่ใช่ว่าเขาอายุสั้น เฉาเซวียนก็ตายไปนานแล้ว
ชาตินี้นางไม่คิดที่จะแต่งงานกับจ้าวอี้แล้ว ทว่าเฉาไทเฮาต้องส่งอำนาจคืนให้จ้าวอี้อย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นเฉาเซวียนก็ขาดคนปกป้องไปเหมือนกัน นางช่วยเฉาเซวียนได้นิดหน่อยก็ช่วยเขาหน่อยแล้วกัน!
แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ จ้าวอี้ได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วตลอด และเอ่ยว่า “เป่าหนิง เฉาเซวียนพูดอะไรกับเจ้าหรือเปล่า? ทำไมจู่ๆ เจ้าก็ช่วยเฉาเซวียนพูดขึ้นมา ถึงเรื่องนี้จะไม่ใช่ความคิดของเฉาเซวียนก็ต้องเกี่ยวข้องกับเขาอย่างแน่นอน…”
สีหน้าของเจียงเซี่ยนเต็มไปด้วยควา
