ก เพื่อปลอบใจเขา…ไม่กลัวว่าหลี่ฉางชิงจะดื้อแพ่ง…”
เหอะ!
จ้าวอี้ นี่เป็นวิธีของเจ้าใช่หรือไม่?!
ตระกูลหลี่แค่อยากประจบประแจงเฉาไทเฮาแล้วกลับไปเป็นเจ้าถิ่นที่บ้านเกิดอย่างซานซีเท่านั้น
ทว่าขอเพียงจ้าวอี้รู้ว่าเฉาไทเฮาเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไม่ใช่เฉาเซวียนก็พอแล้ว
“ใครจะรู้เล่า?” เจียงเซี่ยนเอ่ยพลางหัวเราะคิกคัก “ความคิดของไทเฮามักจะเดายากมากเสมอ”
“ต้องเป็นแบบนี้อย่างแน่นอน!” จ้าวอี้เอ่ยอย่างมั่นใจในตนเอง แล้วถามเจียงเซี่ยน “เจ้าว่าข้าย้ายหลี่เชียนไปเป็นองครักษ์ที่วังเฉียนชิงเป็นอย่างไร?”
ถึงแม้เมื่อก่อนจ้าวอี้จะทำตัวเหมือนเด็กที่ถูกตามใจจนเสียคนต่อหน้าเฉาไทเฮา แต่กลับไม่กล้าเลื่อยขาเก้าอี้เฉาไทเฮาและใช้คนของนาง
ตอนนี้กล้าแย่งคนกับเฉาไทเฮาแล้ว!
พอจ้าวอี้พูดออกมา เจียงเซี่ยนก็รู้สึกได้ทันทีว่าจ้าวอี้ในเวลานี้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะโค่นล้มเฉาไทเฮาและสู้กับเฉาไทเฮาจนตายด้วยกันทั้งคู่แล้ว
“ฝ่าบาทก็ลองหาโอกาสทูลไทเฮาแล้วกันเพคะ” เจียงเซี่ยนตอบจ้าวอี้อย่างขอไปที นางคุยกับจ้าวอี้อย่างเรื่อยเปื่อยอีกเล็กน้อย แล้วก็เริ่มถูมือ
จ้าวอี้รู้ว่านางร่างกายไม่แข็งแรง กลัวว่านางจะแข็งตาย จึงกลับห้องอุ่นตะวันออกพร้อมกับนาง
ไทฮองไทเฮารีบสั่งให้นางในยกชาร้อนเข้ามาให้ทุกคน
ทุกคนดื่มชา พลางนั่งคุยกันบนเตียงอุ่น
จ้าวอี้อยู่รับประทานอาหารมื้อเย็นที่วังฉือหนิงถึงจะจากไป
พอเจียงเซี่ยนกลับถึงตำหนักตงซ
