มองพวกเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ทว่าไม่รู้ว่าลานหน้าห้องอุ่นตะวันออกถูกปิดไปตั้งแต่เมื่อไร น้ำมารวมอยู่ในลาน เป็ดหัวเขียวและเป็ดแมนดารินสีที่ถูกเย็บปีกหลายตัวถูกปล่อยไว้ในน้ำท่วมขังในลาน และกำลังเปียกฝนจนหนีกันอุตลุดทั่วทุกที่ ท่าทางลำบากมาก
“สนุกล่ะสิ!” จ้าวอี้ปรายตามองเจียงเซี่ยนอย่างภูมิใจมาก
ตอนที่นางเป็นท่านหญิงเจียหนาน จ้าวอี้มักจะล้อนางเล่นแบบนี้เสมอ ถึงแม้นางจะรู้สึกไม่ค่อยดี แต่กลับบอกไม่ถูกเช่นกันว่าตรงไหนไม่ดี จนกระทั่งนางได้มาเห็นสิ่งที่จ้าวอี้ทำใหม่อีกครั้ง และมองทั้งหมดออกผ่านส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่ง ถึงได้ค้นพบความโหดร้ายของจ้าวอี้ว่า…แม้แต่สิ่งเล็กๆ ที่ไม่มีแรงต่อต้านเขา เขาก็ยังจะเล่นสนุก!
“ปล่อยพวกมันไปดีกว่า!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เย็บปีกท่ามกลางสายฝนแบบนี้ ต่อให้พวกมันอยากเล่นน้ำก็เล่นไม่ได้เช่นกัน น่าจะลำบากมากทีเดียว”
จ้าวอี้เหมือนไม่พอใจมากและเอ่ยว่า “ก็แค่สัตว์เดรัจฉานไม่กี่ตัวเท่านั้น…”
ไป๋ซู่รีบออกหน้ากู้หน้าให้เจียงเซี่ยน “ฝ่าบาท นี่เป็นความคิดของใครหรือเพคะ? ช่างแปลกใหม่จริงๆ”
จ้าวอี้ได้ยินก็เหมือนอารมณ์ดีขึ้นมาอีกครั้ง จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นความคิดของเสียนอี๋ นางฉลาดมากใช่หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนได้ยินชื่อนี้ก็นึกขึ้นมาได้ในทันใด
เสียนอี๋เป็นหนึ่งในนางในที่จ้าวอี้ให้ความสำคัญที่สุด แซ่ซ่ง บิดาเสียชีวิตตั้งแต่เด็ก ฐานะของครอบครัวไม่ร่ำรวยเท่าเมื
